Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2007

Περί ελευθερίας


"...............................................
Απ' τα κόκκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά
και σαν πρώτα ανδρειωμένη
χαίρε ώ χαίρε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"
   Ένα μέρος από τον τεράστιο ύμνο είς την ελευθερία του ποιητή μας Διονυσίου Σολωμού, που μελοποίησε ο Μαντζάρος.
   Από τα αρχαία χρόνια θυμάμαι, σχεδόν πάντα αγωνιζόμασταν, ώς Έλληνες, για την διατήρηση ή την απόκτηση της ελευθερίας μας. Οι Πέρσες (σημερινοί Ιρανοί) είχαν τρελλαθεί να επιτίθενται, μήπως και καταφέρουν και υποτάξουν τους "λίγους" προγόνους μας. Μέχρι που ο Δαρείος είδε τον Μεγάλο Αλέξανδρο, και όπου φύγει φύγει. Μετά στο Βυζάντιο, είχαμε φράγκους, Μογγόλους, και πολλούς ακόμα, μέχρι να καταλήξουμε στο 1453 και τους Τούρκους του Μωάμεθ του πορθητή, που κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολή μας, και μας είχαν 400 ΧΡΟΝΙΑ!!!!! υπόδουλους, ανήμπορους να καλλιεργήσουμε πολιτισμό. Και αφού μετά από πολλές προσπάθειες ΗΡΩΩΝ (και σ' αυτούς φυσικά δεν συμπεριλαμβάνονται οι πολιτικοί) ελευθε-ρωθήκαμε και κάναμε κράτος, περάσαν μερικά χρόνια και φτάσαμε στο 1912 (άν θυμάμαι καλά) Α' παγκόσ-μιος. Μετά ήρθε το 1922, θλιβερή χρονιά. Και ο πόλεμος ξανάρχισε το 1940 ( Β' παγκόσμιος ) με τους Ιταλό - Γερμανό - Γιαπωνέζους. Μετά ήρθε η Χούντα και τέλος η μεταπολί-τευση μέχρι σήμερα.
   Εν περιλήψη και συντόμως, αυτό ήταν ένα μέρος της ιστορίας μας. Όπως βλέπουμε και πιστεύω γνωρίζουμε, τα χρόνια που είμασταν ελεύθεροι ήταν πολύ λίγα.
   Άραγε σήμερα είμαστε ελεύθεροι; Μπορούμε να πούμε καλημέρα σε όποιον θέλουμε χωρίς να φοβόμαστε ( και η ντροπή είναι φόβος ); Μπορούμε να αγαπήσουμε χωρίς να φοβόμα-στε; Μπορούμε να ζήσουμε την κάθε στιγμή χωρίς περιορισμούς; Μπορούμε να λέμε ελεύθερα ότι θέλουμε, χωρίς βέβαια να προσβάλλουμε; Μήπως είμαστε αιχμά-λωτοι, σ' ένα κλουβί με τεχνητές συνθήκες διαβίωσης, όπως το πουλάκι στη φωτογραφία, όπου άλλοι καθορίζουν το τί λέμε, πόσο τρώμε και πίνουμε, και ως ποιό ύψος θα πετάξουμε; Μήπως είμαστε αιχμάλωτοι του χρόνου, των ιών και των ασθενειών, των προκαταλήψεων και της κοινωνικής κατακραυγής;
   Στο στρατό με είχαν γεμίσει με αριθμούς. Άλλος για το όπλο, άλλος για την ξιφολόγχη, είχα Α.Σ.Μ. Στη πολιτική ζωή μου, πάλι αριθμοί. Αριθμός αστυνομικής ταυτότητας, Α.Φ.Μ., αριθμός μητρώου ΙΚΑ, αριθμός τραπέζης, αριθμός στο ρολόι της ΔΕΗ. Τελικά ξέχασα τ' όνομά μου. Μας βλέπουν σαν αριθμούς και ψήφους. Ούτε κόμματα, ούτε ομάδες αθλημάτων, ούτε ανθρώπους.
   Πόσο ελεύθεροι είμαστε αφού, όταν πείς μια καλημέρα θα σε κοιτάξουν με απορία και ίσως σε βρίσουν κι όλας. Αφου για να κάνεις έρωτα χρειάζεσαι πιστοιητικό υγείας για να είσαι σίγουρος. Αφού φοβάσαι να αγαπήσεις γιατί δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει. Όταν όποιον και να δείς, συνέχεια θα κοιτάει το ρολόι του.
   Μας έχουν γεμίσει και με εθιστικά προϊόντα, και γίναμε απόλυτα υποχείριά τους. Τσιγάρα, ναρκωτικά, ποτά. Μας βγάζουν κάθε μέρα και άλλο είδος να νοσεί. Πρώτα οι αγελάδες, μετά τα πτηνά, μετά τα ψάρια.
   Για να μην αναφέρω την πορνεία και τα παιδιά, στα φανάρια κι όχι μόνο.
   Είμαστε άραγε ελεύθεροι; Μήπως είναι καιρός να πάρουμε τα όπλα ξανά;
Ελληνικόν το φιλοσοφείν...

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2007

Περί πλάνηση


   Αυτές τις μέρες, διαβάζω ένα βιβλίο με τίτλο "Εξωγήινη αρχαιο-λογία". Ταυτόχρονα, τις ώρες που δεν διαβάζω, συναρμολογώ ένα παζλ με θέμα το ηλιακό μας σύστημα και τους πλανήτες. Συνέπεια αυτών των δύο, ήταν να ξαναρχίσω να αναρωτιέ-μαι και να επεξεργάζομαι τα γνωστά φιλοσοφικά ερωτήματα. Είμαστε ά-ραγε μόνοι μας σ' ολόκληρο το αχα-νές αυτό σύμπαν; Μας έχουν επι-σκεφτεί εξωγήινοι; Επικοινωνούμε α-κόμα μαζί τους; Πώς φαίνονται; Είναι όντως τα τέρατα που βλέπουμε στα έργα επιστημονικής φαντασίας;
   Θα ήθελα να συνταξιδέψετε μαζί μου, σ' ένα "αστρικό" ταξίδι. Πάμε;
   Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου, και ξεκινάω μία οραματική και φανταστική πορεία. Προχωρόντας, βρίσκω άλλη μία πόρτα. Την ανοίγω, και βγαίνοντας αφήνω πίσω μου την Ελλάδα. Μετα από λίγο, κι άλλη πόρτα. Περνόντας από μέσα της, αφήνω πίσω μου την Ευρώπη. Στην επόμενη πόρτα, βρίσκομαι εκτός Γής. Πλανιέμαι στο διάστημα, και συναντώ πρώτα τη Σελήνη, το δορυφόρο μας. Στη συνέχεια και οι άλλοι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός, ο Ποσειδώνας και ο "άσωτος" Πλούτωνας που μάλλον απομακρύνθηκε λίγο. Εννέα πλανήτες, ο ζωοδότης Ήλιος, οι δορυφόροι τους, κομήτες, μετεωρίτες, αστρική σκόνη και αστρικά σκουπίδια, τεχνητοί δορυφόροι και πύραυλοι. Ένα αχανές σύνολο, που δεν έχει αρχή και τέλος, ή μήπως έχει; Όπως και να 'ναι, φεύγω από το Γαλαξία μας, και βρίσκω κι άλλους, με Ήλιους, πλανήτες, κ.λ.π. Το ταξίδι μάλλον θα συνεχιστεί για πάρα πολύ ακόμα, και δεν ξέρω, όπως και κανείς άλλος, πού θα φτάσει, τί θα συναντήσει ενδιάμεσα, και τί με περιμένει στο τέλος του.
   Σε όλο αυτό, που οι αρχαίοι πρόγονοί μας, το ονόμασαν Ουρανό, ένα στερέωμα που πλανάται πάνω από το κεφάλι μας και μας περιβάλλει, πόσο λογικό είναι να είμαστε μόνοι μας; Λένε ότι ο άνθρωπος μετρά στη Γή 5.000 - 8.000 έτη παρουσίας, και πολλά λέω, σύμφωνα μ' αυτά που μάθαμε στο σχολείο και σύμφωνα μ' αυτά που μας λένε οι "διανοούμενοι".
   Άν μας επισκεπτόταν, κάποιος μή γήινος, θα το μαθαίναμε ποτέ; Και ποιός ο λόγος να το μάθουμε, και ποιά η διαφορά; Ας είμαστε στο σκοτάδι, και ας "τρώμε" ότι μας ταϊζουν. Υπάρχουν πολλοί που ζούν παρασιτικά, βασισμένοι στην αμάθεια και ημιμάθεια των άλλων. Δεν είναι βολικό να γνωρίζουμε όλη την αλήθεια. Ποιός έχτισε τις πυραμίδες, τα κυκλώπεια τείχη; Πώς κινούνταν τα πλοία των Φαιάκων χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση; Πώς γνωρίζαν οι αρχαίοι υμών "πρωτόγονοι" πρόγονοι τόσο ακριβή στοιχεία για τη Γή και όλο το σύμπαν; Τί σημαίνουν αυτές οι παράξενες βραχο-γραφίες που ανακαλύπτουμε συνέχεια;
   Τα ερωτήματα δεν τελειώνουν, και οι απαντήσεις θέλουν έρευνα που ίσως τρομάζει.
   Αλλά, πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ....
Ελληνικόν το φιλοσοφείν......

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2007

Περί κωδικών γλώσσης

   Η γλώσσα λένε, κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει. Και είναι αλήθεια. Είναι αυτή η συγκέντρωση συγκεκριμένων ήχων, που μπορεί και έναν Γολιάθ να τον γονατίσει, αλλά και έναν Δαυίδ να τον θεριώσει.
   Η γλώσσα, είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά ενός λαού, που τον ξεχωρίζει από τους άλλους. Και είμαστε τόσο τυχεροι, αλήθεια, που είμαστε κληρονόμοι της ελληνικής γλώσσας. Είναι ευχή και κατάρα. Είναι ίσως η μοναδική στον κόσμο, με τόσες διαφορετικές διαλέκτους  Κρητική, Ποντιακή, Δημοτική, Επτανησιακή, Αιγιακή, και ο δρόμος είναι ανόριος. Μπορείς να βρείς χωριά με ελάχιστη απόσταση μεταξύ τους, των οποίων οι κάτοικοι να μιλούν διαφορετικά.
   Η γλώσσα, ξεχωρίζει από άνθρωπο σε άνθρωπο, από άνδρα σε γυναίκα, από ενήλικα σε παιδί. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να πούν το Ρ ή το Σ.
   Η γλώσσα μεταφέρει συναισθήματα, διαθέσεις.
   Υπάρχει η ομιλητική γλώσσα αλλά και η γλώσσα του σώματος. Αυτή που ήσυχα και μέσα από τη σιωπή επικοινωνεί.
   Η γλώσσα ξεχωρίζει τις γεύσεις. Το πικρό, το γλυκό, το ξινό και το αλμυρό.
  Η γλώσσα μας δυστυχώς σβήνει και χάνεται. Θα μείνει μόνο στα γραπτά σαν ανάμνηση.    
  Ευτυχώς που είναι και οι ξένοι φιλέλληνες που έχουν ζήλο να μάθουν όσα μπορούν περισσότερα για και από τη γλώσσα μας. Ευτυχώς που οι περισσότερες ορολογίες των περισσοτέρων επιστημών, είναι ελληνικές. Ευτυχώς που οι πλανήτες και οι Η/Υ μιλούν ελληνικά. Ευτυχώς το kiss me, είναι το κείσων 'με, και το love είναι το λαυώ. Το yunan είναι οι Ίωνες και το Compact Disc ο σύμπακτος δίσκος.
Ελληνικών το φιλοσοφείν....................