Περί ανθρώπων

   Βγαίνοντας σήμερα το βράδυ έξω στη αυλή του σπιτιού μου, σήκωσα το κεφάλι και αντίκρισα αυτό το μοναδικό θέαμα. Ένα ξάστερο ουρανό, με τα αστέρια, τους πλανήτες, τους δορυφόρους (τεχνητούς και φυσικούς), τα διαστημικά σκουπίδια, ίσως κάποιους άλλους "συγκάτοικους" αυτού του σύμπαντος, και ότι άλλο γνωστό και άγνωστο περιλαμβάνει το στερεώμα. Ένιωσα κοινός θνητός και ίσος, με όλους τους άλλους κατοίκους αυτού του πλανήτη. Με όλα αυτά που μας περιβάλλουν και διεκδικούν σχεδόν ότι κι εμείς.(Σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να παραθέσω ένα παλαιότερο άρθρο μου: "Περί φύσεως Νο2 - Τα στοιχεία της Ζωής")(Σαββάτο 4 Νοεμβρίου 2006)
   Ο άνθρωπος σύμφωνα με την άποψη μερικών,βρίσκεται πάνω στη Γη τουλάχιστον 3.000 με 5.000 χρόνια. Κατ' άλλους και περισσότερο. Στο διάβα της ιστορίας, ήρθε πολλές φορές αντιμέτωπος με τη φύση. Πότε με κατακλυσμούς, πότε με ηφαίστεια, πότε με σεισμούς. Σχεδόν πάντα προηγούνταν μία περίοδος αλαζονείας και κατάχρησης της φυσης. Όπως έχω ξαναγράψει, "η φύση εκδικείται πάντα, και το πιάτο της εκδίκησής της σερβίρεται καυτό κι όχι κρύο".
   Αυτές τις μέρες η λέξη "περιβάλλον" "παίζει" πολύ. Συναντήσεις και διαλέξεις γίνονται και επαναλαμβάνονται διαρκώς. Αλλά κατά ένα "μαγικό" τρόπο τα δεδομένα παραμένουν ίδια, (στην καλύτερη των περιπτώσεων) ή χειροτερεύουν. Τα χρονοδιαγράμματα "δίνουν και παίρνουν", και λένε σχεδόν πάντα πως το περιβάλλον καταστρέφεται και πως η πορεία είναι δύσκολα αναστρέψιμη. Αυτό, κατά την ταπεινή μου γνώμη είναι ένα μέγιστο ψέμα. Το περιβάλλον δεν καταστρέφεται, διότι αυτό είναι αδύνατο. Άντεξε στο παρελθόν, θα αντέξει και στο μέλλον.
   Αυτό που καταστρέφεται είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Παλεύουμε να χωρίσουμε τη Γη σε διαμερίσματα-χώρες βάζοντας σύνορα, ενώ αυτή παραμένει εννιαία. Μας αρέσει να διαχωρίζουμε τα πάντα. Τους λευκόδερμους ανθρώπους από τους μαύρους, κίτρινους, κ.λ.π. Τα φυτά από τα ζώα. Τη νύχτα από τη μέρα. Παλεύουμε να παρατείνουμε τη διάρκεια της ζωής μας με ουσίες, και πεθαίνουμε ποιό σύντομα από ότι στο παρελθόν.
   Η φύση δεν καταστρέφεται. Είναι τέλεια δημιουργημένη. Έχει νόμους απαράβατους που εφαρμόζονται πάντα. Είναι δίκαια και ανταποδίδει την ενέργεια που της προσφέρουμε(καλή ή κακή). Δημιουργεί δέντρα που δεν σκεφτονται πως απαγορευέται να απλώσουν τη ρίζα τους στο απέναντι κράτος.
   Η σωστή παρότρυνση, δεν είναι "σώστε τη φύση", αλλά "ο σώζον εαυτόν σωθητω"....Ελληνικών το φιλοσοφείν...

Περί πλάνηση

   Αυτές τις μέρες, διαβάζω ένα βιβλίο με τίτλο "Εξωγήινη αρχαιο-λογία". Ταυτόχρονα, τις ώρες που δεν διαβάζω, συναρμολογώ ένα παζλ με θέμα το ηλιακό μας σύστημα και τους πλανήτες. Συνέπεια αυτών των δύο, ήταν να ξαναρχίσω να αναρωτιέ-μαι και να επεξεργάζομαι τα γνωστά φιλοσοφικά ερωτήματα. Είμαστε ά-ραγε μόνοι μας σ' ολόκληρο το αχα-νές αυτό σύμπαν; Μας έχουν επι-σκεφτεί εξωγήινοι; Επικοινωνούμε α-κόμα μαζί τους; Πώς φαίνονται; Είναι όντως τα τέρατα που βλέπουμε στα έργα επιστημονικής φαντασίας;

   Θα ήθελα να συνταξιδέψετε μαζί μου, σ' ένα "αστρικό" ταξίδι. Πάμε;

   Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου, και ξεκινάω μία οραματική και φανταστική πορεία. Προχωρόντας, βρίσκω άλλη μία πόρτα. Την ανοίγω, και βγαίνοντας αφήνω πίσω μου την Ελλάδα. Μετα από λίγο, κι άλλη πόρτα. Περνόντας από μέσα της, αφήνω πίσω μου την Ευρώπη. Στην επόμενη πόρτα, βρίσκομαι εκτός Γής. Πλανιέμαι στο διάστημα, και συναντώ πρώτα τη Σελήνη, το δορυφόρο μας. Στη συνέχεια και οι άλλοι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος. Ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Άρης, ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός, ο Ποσειδώνας και ο "άσωτος" Πλούτωνας που μάλλον απομακρύνθηκε λίγο. Εννέα πλανήτες, ο ζωοδότης Ήλιος, οι δορυφόροι τους, κομήτες, μετεωρίτες, αστρική σκόνη και αστρικά σκουπίδια, τεχνητοί δορυφόροι και πύραυλοι. Ένα αχανές σύνολο, που δεν έχει αρχή και τέλος, ή μήπως έχει; Όπως και να 'ναι, φεύγω από το Γαλαξία μας, και βρίσκω κι άλλους, με Ήλιους, πλανήτες, κ.λ.π. Το ταξίδι μάλλον θα συνεχιστεί για πάρα πολύ ακόμα, και δεν ξέρω, όπως και κανείς άλλος, πού θα φτάσει, τί θα συναντήσει ενδιάμεσα, και τί με περιμένει στο τέλος του.

   Σε όλο αυτό, που οι αρχαίοι πρόγονοί μας, το ονόμασαν Ουρανό, ένα στερέωμα που πλανάται πάνω από το κεφάλι μας και μας περιβάλλει, πόσο λογικό είναι να είμαστε μόνοι μας; Λένε ότι ο άνθρωπος μετρά στη Γή 5.000 - 8.000 έτη παρουσίας, και πολλά λέω, σύμφωνα μ' αυτά που μάθαμε στο σχολείο και σύμφωνα μ' αυτά που μας λένε οι "διανοούμενοι".

   Άν μας επισκεπτόταν, κάποιος μή γήινος, θα το μαθαίναμε ποτέ; Και ποιός ο λόγος να το μάθουμε, και ποιά η διαφορά; Ας είμαστε στο σκοτάδι, και ας "τρώμε" ότι μας ταϊζουν. Υπάρχουν πολλοί που ζούν παρασιτικά, βασισμένοι στην αμάθεια και ημιμάθεια των άλλων. Δεν είναι βολικό να γνωρίζουμε όλη την αλήθεια. Ποιός έχτισε τις πυραμίδες, τα κυκλώπεια τείχη; Πώς κινούνταν τα πλοία των Φαιάκων χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση; Πώς γνωρίζαν οι αρχαίοι υμών "πρωτόγονοι" πρόγονοι τόσο ακριβή στοιχεία για τη Γή και όλο το σύμπαν; Τί σημαίνουν αυτές οι παράξενες βραχο-γραφίες που ανακαλύπτουμε συνέχεια;

   Τα ερωτήματα δεν τελειώνουν, και οι απαντήσεις θέλουν έρευνα που ίσως τρομάζει.

   Αλλά, πίστευε και μή, ΕΡΕΥΝΑ....

Ελληνικόν το φιλοσοφείν......

Περί υδάτων

   Το νερό, καθαρό ή θολό, αλμυρό ή γλυκό, άχρωμο ή χρωματισμένο, πόσιμο ή μή, κα-λύπτει τη μεγαλύτερη επιφάνεια της Γής, του πλανήτη που κα-τοικούμε. Επίσης "καλύπτει" τη μεγαλύτερη επιφάνεια του σώμα-τός μας, κι όχι μόνο του δικού μας. Είναι ίσως η πιθανή αιτία εξαφάνισης των δεινοσαύρων (κα-τακλυσμός). Είναι κι αυτό, όπως και η φωτιά, μεταφορικά, μέσο εξαγνισμού και καθαρίσμού ψυχής( με νερό βαπτιζόμαστε, όπως και ο Χριστός). Μόνο που έχει μεγαλύτερη δύναμη από τη φωτιά, αφού τη σβήνει. Είναι άμορφη ύλη, τουτέστιν δεν έχει σχήμα, ή μάλλον μπορεί να πάρει άπειρα σχήματα.

   Το πόσιμο νερό, τείνει να μειώνεται συνεχώς και με γρήγορους ρυθμούς, όχι τόσο λόγω της ποσότητας, όσο λόγω της ποιότητας. Τα χημικά που χρησιμοποιούμαι καθημερινά, το μολύνουν ανεπανόρθωτα.

   Οι αρχαίοι πρόγονοί μας Έλληνες, ξέροντας τις ιδιότητές του, θεραπευτικές και άλλες, του πρόσδιδαν, ιδιαίτερη σημασία. Οι Νηριήδες, οι γοργόνες, ο Νηρέας, ο Ποσειδώνας, και πολλοί άλλοι, είχαν σχέση σύμφωνα με τη μυθολογία μας, με το νερό. Εμείς δε οι Έλληνες, είμαστε κατ' εξοχήν, συνδεδεμένοι με το νερό. Η Ελλάδα, έχει ίσως τα περισσότερα νησιά στον κόσμο. Οι στόλοι μας, από αρχαιοτάτων χρόνων, έχουν γράψει ιστορία.

   Ο ήχος, η όψη και η οσμή ενός καταρρέοντως νερού, ενός καταρράκτη δηλαδή, προκαλεί τις τρείς πιο βασικές αισθήσεις του ανθρώπου, την ακοή, την όραση και την όσφρηση. Στην αρχιτεκτονική εξωτερικών χώρων, το νερό δίνει μια ξεχωριστή αίσθηση.(Είναι και δικιά μου αδυναμία, η χρήση κατασκευών νερου).

   Το νερό ηρεμεί και γαληνεύει τα πνεύματα("ρίξε λίγο νερό στο κρασί σου").

Περί φύσεως

   Υπάρχει μία έννοια, χωρίς αρχή και τέλος. Η οποία υπήρχε με άλλη μορφη στο παρελθόν, υπάρχει προσαρμοσμέ-νη στο παρρόν και μάλλον θα υπάρχει διαφορετική και στο μέλλον. Είναι ελκυστική, ευέλικτη, προσαρμοστική, υπομο-νετική μα και εκδικητική. Μας φι-λοξενεί στο παρρόν και την προσ-δοκούμε και στο μέλλον. Μας πα-ρέχει πρώτες ύλες για προστασία, τροφή μα και διασκέδαση.

   Η Φ Υ Σ Η , είναι ένα τέλειο εργοστάσιο, όπου οι εργάτες που απασχολεί, γνωρίζουν εκ γεννηθεις τον σκοπό που πρέπει να επιτελέσουν, και τον επιτελούν σχεδόν αυτόματα. Περιλαμβάνει τη χλωρίδα - δέντρα κωνοφόρα και πλατύφυλλα, θάμνους αειθαλείς και φυλλοβόλους, χόρτα ψυχανθή, και πολλά άλλα είδη - και την πανίδα - αρθρόποδα και θηλαστικά, σπονδυλωτά και ασπόνδυλα, πετούμενα και υδρόβια, και πολλά άλλα. Ο κάθε οργανισμός έχει ένα σκοπό. Τα είδη τις πανίδας, ώς επί το πλείστον, παλεύουν για την επιβίωσή τους. Να μην καταστούν δηλαδή, είδος πρός εξαφάνιση. Τα είδη τις χλωρίδας από την άλλη, ώς επι το πλείστον κι αυτά, απότελούν μία "γέφυρα" για την επίτευξή του σκοπού και τη συνέχεια της πορείας, των ειδών τις πανίδας. Ο κάθε οργανισμός - είτε χλωρίδας είτε πανίδας - γνωρίζει τα βασικά στάδια ανάπτυξής του. Γέννηση, επίτευξη του σκοπού, θάνατος.Το κοινό σημείο όλων σχεδόν των οργανισμών, είναι η παραγωγή οξυγόνου, ενός χημικού στοιχείου απαραίτητου για την ύπαρξη ζωής. Οι οργανισμοί, αποτελουν τη φύση και παράγουν "ζωή". Η φύση δηλαδή είναι ζωή.

   Οι αρχαίοι Έλληνες, οι χριστιανοί, οι κινέζοι, οι μουσουλμάνοι, και σχεδόν όλοι οι λαοί, σαν προσδοκόμμενο τόπο κατάληξης, μετα θάνατων, έχουν μία τέλεια φύση. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, το έλεγαν Ιλλύσια πεδία, οι χριστιανοί, το ονομάσαμε παράδεισο, κ.λ.π. Η φύση εκτός του ότι είναι ζωή εν ζωή, είναι ζωή και μετά θάνατων.

   Η φύση, όσο είμαστε εν ζωή τουλάχιστον, εμείς, απαιτεί σεβασμό. Διότι όπως είπα εξ αρχής, είναι εκδικητική. Καίμε τα δάση, με σκοπό το ίδιων όφελος, την οικοπεδοποίησή τους, άμεσο επακόλουθω πλημμύρες και καταστρόφές. Μπαζώνουμε τα ρέματα, για να χτίσουμε αυθαίρετα, άμεσο επακόλουθω πλημμύρες και καταστροφές. Καταναλώνουμε πολεμικό υλικό, οποιασδήποτε μορφής για να "παίξουμε τα στρατιωτάκια", άμεσο επακόλουθω ρύπανση του αέρα, τρύπα του όζοντως, καρκίνος, και άπειρες άλλες αρρώστιες. Το πιάτο της εκδίκησης της φύσης, δεν σερβίρεται κρύο, αλλά καυτό.

   Η φύση μας φιλοξενεί. Εμείς ήρθαμε και θα φύγουμε. Αυτή όπως υπήρχε, με λίγες διαφοροποιήσεις, θα συνεχίσει να υπάρχει. Η φύση δεν είναι υλικό, είναι ιδέα, γι αυτό γοήτευε τους ευφυής αρχαίους ημών προγόνους.