Περί τάματος του Έθνους των Ελλήνων

 

     Με αφορμή την αυριανή διπλή εορτή, θα ήθελα τιμής ένεκεν να παραθέσω και τον δικό μου συλλογισμό.Την ημέρα αυτή, ώς γνωστόν, εορτάζουμε τα δύο ίσως ποιο σημαντικά γεγονότα της ορθοδοξίας και του ελληνικού κράτους. 

     Για τους ορθοδόξους χριστιανούς, η αυριανή ημέρα, είναι η αρχή της επιστροφής στη γή της Επαγγελίας. Με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, ο Θεός γίνεται άνθρωπος, και μας αποδεικνύει πώς όταν ο άνθρωπος θέλει μπορεί να γίνει Θεός. Δείχνει το "δρόμο" που πρέπει να ακολουθήσουμε για να πετύχουμε τη Θέωση.

     Για τους έλληνες, η αυριανή μέρα, είναι η αρχή της δημιουργίας του νέου ελληνικού κράτους, που ξεκίνησε με το "Ελευθερία ή Θάνατος". Ίσως η επανάσταση να μη ξεκίνησε την συγκεκριμένη ημέρα και με το συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό όμως δεν έχει και τόση σημασία. Ως έλληνες όμως, καλώς ή κακώς, έχει αποδειχθεί πως έχουμε την ανάγκη να πιστεύουμε σε κάτι για να διατηρείται το φρόνημά μας ισχυρό. Ούτως ή άλλως ποτέ δε δράσαμε με βάση το ρεαλισμό.

     Τέλος η αυριανή ημέρα είναι σημαντική γιατί ενώνει την ορθοδοξία με τον ελληνισμό, δύο έννοιες αλληλοεξαρτώμενες και αναπόσπαστες. Αυτό δεν τις μειώνει μεμονωμένες, αλλά τις ενισχύει ενωμένες. Και για του λόγου το αληθές, θα αναφερθώ στο λεγόμενο Τάμα του Έθνους. Οι έλληνες λοιπόν υποσχέθηκαν, πως σε αναγνώριση της βοήθειας του Θέου στην απελευθέρωση μας, θα έχτιζαν ναό στην πρωτεύουσα του κράτους αφιερωμένο στο σωτήρα Χριστό. Αυτό αποφασίσθηκε και φαίνεται στα πρακτικά της Δ Έθνικής των Ελλήνων Συνέλευσις (στο Η' Ψήφισμα) εις το Άργος, την 31-07-1829, όπου αναφέρονται τα εξής:

ΨΗΦΙΣΜΑ Η΄

ἡ Δ΄ ΕΘΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ

  Νομίζει ἑαυτὴν εὐτυχῆ, γενομένη τὸ ὄργανον, δι’ οὗ τὸ ἔθνος ἐκπληροῖ τὸ πλέον ἐφετὸν τῶν χρεῶν του, τὸ νὰ ἀναπέμψῃ τὴν εὐγνωμοσύνην του πρὸς τὸν Θεόν, Ὅστις ἔδειξε τοσαῦτα θαύματα διὰ τὴν σωτηρίαν του... »
  Ἡ Συνέλευσις δὲν ἠδύνατο κάλλιον νὰ ἐκπληρώσῃ τὸ χρέος τοῦτο, εἰμή δίδουσα τὴν πληρεξουσιότητα εἰς τὴν Κυβέρνησιν νὰ λάβῃ τὰ προσφυέστερα μέτρα, ὥστε νὰ διαιωνίσῃ εἰς τὰς ἐπερχομένας γενεὰς τὰ δείγματα τῆς εὐγνωμοσύνης τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ἀνεξάλειπτον μνήμην τῶν συμβάντων, τὰ ὁποῖα προητοίμασαν τήν ἐπανόρθωσιν της.
Κατά συνέπειαν, Ἡ Δ΄ Ἐθνική τῶν Ἑλλήνων Συνέλευσις

Ψ η φ ί ζ ε ι:

[Ἄρθρον] Α΄. Ὅταν ἡ τοπικὴ περιφέρεια τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ καθέδρα τῆς Κυβερνήσεώς της κατασταθῶσι ὁριστικῶς καὶ οἱ οἰκονομικοὶ πόροι τοῦ κράτους ἐπιτρέψωσι, θέλει ἀνεγερθῆ κατὰ διαταγὴν τῆς Κυβερνήσεως εἰς τὴν καθέδραν αὐτῆς Ναὸς ἐπ’ὀνόματι τοῦ Σωτῆρος τιμώμενος...

Ὁ Πρόεδρος                                                             Ὁ Ἀντιπρόεδρος

Γεώργιος Σισίνης                                           Γεώργιος Μαυρομμάτης…».

Τὸ ἐν λόγῳ Διάταγμα τὸ ὑπέγραψεν ὁ  Ἰωάννης Καποδίστριας.
     Κατόπιν το 1838, εξεδώθει βασιλικό διάταγμα, όπου αναγνωρίζεται αυτό το "χρέος" των ελλήνων, όπως φαίνεται παρακάτω:

Περί ἀνεγέρσεως ναοῦ τοῦ Σωτῆρος εἰς Ἀθήνας.

ΟΘΩΝ ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ἀφοῦ ἐξεφράσαμεν ἤδη διά τοῦ ἀπό 25 Ἰανουαρίου (6 Φεβρουαρίου) 1834 Ἡμετέρου Διατάγματος τήν θέλησίν Μας τοῦ ν’ ἀνεγείρωμεν εἰς τήν πρωτεύουσάν Μας τάς Ἀθήνας Ναόν τιμώμενον ἐπ’ ὀνόματι τοῦ ΣΩΤΗΡΟΣ, πρός αἰωνίαν μνήμην τῆς θαυματουργοῦ ἀντιλήψεως τῆς θείας Προνοίας, τῆς ῥυσαμένης τόν Ἑλληνικόν λαόν ἀπό δεινῶν καί κινδύνων, καί πρός ἐνίσχυσιν τῶν μετεγενεστέρων εἰς τήν Πίστιν, δι’ ἧς οἱ προπάτορές των ἀνεκτήσαντο τήν ἀνεξαρτησίαν των, ἀποφασίζομεν.
Ἐγκριθέντων ἤδη παρ’Ἡμῶν τῶν ὑποβληθέντων παρά τοῦ ἐπ’ αὐτῷ τούτῳ διωρισμένου ἀρχιτέκτονος σχεδίων, ὡς ἀξίων κατά πάντα, καί τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, καί τοῦ συμβάντος, πρός μνήμην τοῦ ὁποίου ἀνεγείρεται, προσδιορισθείσης δέ καί τῆς θέσεως, ἐπί τῆς ὁποίας μέλλει νά ἀνεγερθῇ ὁ ναός οὗτος, ν’ ἀρχίσῃ ὅσον τάχιστα ἡ ἀνέγερσις τοῦ μνημείου τούτου.
Ἀποφασίζομεν ὅθεν νά γίνῃ ἤδη τώρα ἔναρξις τῶν προκαταρκτικῶν ἐργασιῶν, καί νά προχωρήσῃ ἡ οἰκοδομή ἀναλόγως τῶν ἑκάστοτε ὑπαρχόντων μέσων.
Θεωροῦντες τόν ἀνεγερθησόμενον τοῦτον Ναόν ὡς ἐθνικόν τῳόντι μνημεῖον, ἐκφράζον τήν πρός τόν Ὕψιστον εὐγνωμοσύνην τοῦ ἔθνους, ἐλπίζομεν ὅτι ἕκαστος Ἕλλην θέλει φιλοτιμηθῆ, ἀπό ἀληθῆ πατριωτικά αἰσθήματα κινούμενος νά συνεισφέρῃ εὐχαρίστως τό κατά δύναμιν· θέλομεν προσδιορίσει καί Ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ἐκ τοῦ ἰδιαιτέρου Ἡμῶν ταμείου ἀνάλογον τινά ποσότητα.
Διατάττεται δέ ἡ Ἡμετέρα ἐπί τῶν Ἐκκλησιαστικῶν κ.τ.λ. Γραμματεία τῆς Ἐπικρατείας νά δώσῃ τάς ἀναγκαίας ὁδηγίας τόσον εἰς τούς Ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς τοῦ Κράτους, καί τάς δημοτικάς Ἀρχάς, ὅσον καί εἰς τούς Ἡμετέρους Πρέσβεις καί Προξένους διά νά συνάξωσι τάς ἑκουσίας συνδρομάς, τάς διά τόν σκοπόν τοῦτον προσφερθείσας.
Τά δέ ὀνόματα τῶν συνεισφερόντων εἰς τό ἀγαθόν καί ἐθνικόν τοῦτον σκοπόν, θέλουσι καταγραφῇ εἰς ἰδιαίτερον βιβλίον, διά νά φυλάττωνται εἰς τόν ναόν τοῦτον εἰς αἰωνίαν αὐτῶν μνήμην.
Τό δέ παρόν Διάταγμα θέλει δημοσιευθῇ διά τῆς ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως..».

     Έκτοτέ λέγεται ότι κατά το διάστημα 1967-1974, έγινε συλλογή χρημάτων προς την επίτευξη αυτού του σκοπού, όμως τελικώς δεν έγινε τίποτε και τα χρήματα "αγνοούνται".
     Δε γνωρίζω τη δυσκολία που θα μπορούσε να έχει η κατασκευή ενός τέτοιου ναού, αλλά πιστεύω πως δεν πρέπει να μένουν εκκρεμότητες και μάλιστα τόσο σημαντικές.

Ελληνικόν το φιλοσοφείν

     
 

Περί Παναγίας

  

   Είναι από τις ποιο σημαντικές και σεβάσμιες μορφές της ορθόδοξης πίστης μας. Είναι από τα πρόσωπα της εκκλησίας μας, με τα περισσότερα ονόματα. Ονόματα που προέκυψαν, είτε από κάποιο θαύμα, είτε από την περιοχή που βρέθηκε η εικόνα της, είτε από την παράσταση της εικόνας, ή από διάφορους άλλους λόγους. Πάνω από πεντακόσια τα ονόματά που της αποδίδουν οι πιστοί, και αν προσθέσουμε και τα ίδια ονόματα σε διαφορετικές περιοχές (π.χ. σε πόσες περιοχές υπάρχει Παναγία βρεφοκρατούσα), υπερβαίνουμε τα 1000.

     Η Παναγία μας είναι ένα ιστορικό πρόσωπο. Ύμνοι και προσευχές έχουν γραφτεί για να την τιμήσουν και για να ζητήσουν τη μεσιτεία της, ώστε να επιλυθούν τα προβλήματά μας. Και αυτή πάντα αρωγός, σπεύδει να βοηθήσει αμέσως (Γοργοεπήκοος). Τα θαύματα της αμέτρητα, άλλα φανερά κι άλλα κρυφά. Είναι το ποιο δυνατό και αξιόπιστο "όπλο" του πιστού.

 

     

Περί Ευρώπης 2013

     Άραγε αυτό να είχαν στο μυαλό τους, αυτοί που δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση (πρώην Ε.Ο.Κ.) και αργότερα την ευρωζώνη; Μήπως τα κράτη που εισήχθησαν στο ευρώ(€), δεν ήταν έτοιμα γι αυτό;

     Είναι σαφές, ότι όποιος χτίζει παλάτια στην άμμο, αργά ή γρήγορα γκρεμίζονται. Το κακό με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ότι πολλά από τα κράτη-μέλη, θέλουν να επιβάλλουν τη στρατηγική τους, ενώ είναι ηλίου φαεινότερον, πώς υπάρχουν και εξωγενής παράγοντες που θέλουν να επηρεάσουν τα γεγονότα.

     Έτσι φτάσαμε στο σημερινό σημείο (2013), όπου από ότι φαίνεται, τελείωσαν οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις που γέμιζαν υποσχέσεις τους πολίτες της χώρας τους, ενώ "έπασχαν" από την υλοποίησή τους. Ο κόσμος πλέον φαίνεται να αφυπνίζεται και να μη δέχεται τα "εύκολα" λόγια, γεμίζοντας τους δρόμους. Το δόγμα του "διαίρει και βασίλευε" προσπαθεί να επιβιώσει, αλλά απ' ότι φαίνεται "πνέει τα λοίσθια".

     Τα χρόνια της παγκόσμιας κρίσης (εικονικής ή πραγματικής), τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν. "Ίσως" αυτό να ήταν και το ζητούμενο, να αλλάξουν όλα προς το συμφέρον αυτών που κινούν τα νήματα! "Ίσως" να είμαστε τα πιόνια ενός "επιτραπέζιου" παιχνιδιού, και είμαστε τόσο ελεύθεροι να αποφασίζουμε, όσο μας αφήνουν! Υπάρχουν αυτοί, που σαν "βοσκοί" ξέρουν να επηρεάζουν και να κατευθύνουν τα "πρόβατα". 

     Η πολιτική έχει χάσει την αίγλη και το νόημά της, ενώ οι πολιτικοί έχουν χάσει τη συνείδησή τους. Αξίες διαχρονικές, είναι πλέον άγνωστες λέξεις γι αυτούς. "Οι γωνίες έχουν αμβλυνθεί" σε έννοιες πρώην αποτρεπτικές.

     Ελληνικό το φιλοσοφείν.... 

Περί σαρακοστής 2013

 

     Το τριώδιο ξεκίνησε. Καλή σαρακοστή και εύχομαι στο τέλος της, να "αναστηθούμε" κι εμείς.

Α Θ Α Ν Α Τ Η !!!!

    Μια γυναίκα θρύλος. Δεν γίνεται να μιλάς για Ελλάδα και να μην πάει ο νους σου και σ'αυτή. Τη συνδέσαμε με το έπος του '40 κι ΟΧΙ άδικα. Με τα τραγούδια της έδινε φτερά στους μαχόμενους και αργότερα υπόδουλους Έλληνες. Ήταν ότι και το κρυφό σχολειό του 1821. Μάθαινε στους νέους και κρατούσε άσβεστη στη μνήμη των παλιών, τη σημασία της Ελλάδας. Ήθελε να προσφέρει πάντα και γι αυτό δεν έκανε περιουσία.
     Ήταν Ε Λ Λ Η Ν Ι Δ Α. Ήταν Ε Λ Λ Α Δ Α.

  Ένας ακόμα λόγος να ήμαστε περήφανοι ως Έλληνες.

       Α Θ Α Ν Α Τ Η.

Περί ανεργίας

    Ένα θέμα που απασχολεί εδώ και αρκετό καιρό τους πολίτες αυτής της χώρας, είναι η εύρεση εργασίας. Δυστυχώς το ποσοστό ανεργίας έφτασε τον Ιούλιο του 2012 το 25,1% και έχει ανοδικές τάσεις. Το χειρότερο είναι πως αυτό το ποσοστό αφορά περίοδο εποχικής εργασίας, δηλαδή μία περίοδο που λογικά είναι η πιο "εργατική". Αυτό αφορά τους νόμιμα εργαζόμενους. Δυστυχώς υπάρχουν και οι παράνομοι, αυτοί που δουλεύουν "μαύρα", δηλαδή χωρίς ασφάλιση, ο αριθμός των οποίων είναι ανυπολόγιστος. Το κακό είναι πώς την περίοδο που ζούμε, δεν είναι ο εργοδότης που προτείνει τη "μαύρη" εργασία, αλλά ο εργαζόμενος. Ο αριθμός των παρανόμων πρέπει να προστεθεί σε αυτόν τον νομίμων, οπότε προκύπτει ένα ακόμα πιο απογοητευτικό ποσοστό.

    

    Θα έλεγε κανείς πως αυτή η περίοδος είναι κατάλληλη για να κάνει κάποιος μια δική του επιχείρηση,  μιας και το να βρεις εργασία είναι ανέφικτο, κι αυτό όχι λόγω τεμπελιάς, αλλά λόγω "ανομβρίας". Με τα φορολογικά μέτρα που παίρνουν όμως οι υπεύθυνοι, σε αποτρέπουν και από αυτή τη λύση. 

    Η λύση του εξωτερικού, έχει κι αυτή τις δυσκολίες της, ειδικά αν πρόκειται να πας σε κάποιο μέρος όπου θα είσαι μόνος. Η γλώσσα και το περιβάλλον φυσικό και εργασιακό, είναι κάποια από τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσεις. Εκεί όπως και να 'χει θα είσαι ξένος, αλλοδαπός, και η αντιμετώπισή σου θα είναι ανάλογη. Αυτό δεν έχει να κάνει με την καταγωγή. Εκτός αυτού, οι περισσότερες χώρες έχουν "χτυπηθεί" από την κρίση, και έχουν λάβει τα μέτρα τους, ώστε να προστατέψουν τα συμφέροντα πρώτα των ντόπιων.

    Το πώς φτάσαμε ως εδώ είναι γνωστό σε όλους. Δυστυχώς ο κύριος λόγος είναι πως μας έλειπε ο ηγέτης. Αυτός που θα τον σεβόντουσαν στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Αυτός που δεν θα κοιτούσε το ίδιον ώφελος, αλλά το δημόσιο. Αυτός που θα έλεγε να γίνει κάτι και θα γινόταν. Αυτός που θα ήταν διπλωμάτης, ισχυρογνώμων και ευφυής. Αμερόληπτος και φερέγγυος. Αυτός που δεν θα κοιτούσε χρώματα αλλά ικανότητες, στις επιλογές του. Δεν είναι δύσκολο. Δεν είναι ακατόρθωτο. Υπάρχει.

    Τι μπορούμε να κάνουμε για να βγούμε από αυτή την κατάσταση. Σαν Έλληνες πολλά. Αλλά όχι να λιποτακτήσουμε και να λιγοψυχήσουμε. Δεν μας ταιριάζει η παραίτηση από την προσπάθεια και τη ζωή. Οι ξένοι "πράκτορες - τουρίστες", όταν έρχονταν διακοπές, και μας έβλεπαν αισιόδοξους και χαλαρούς, τρελαινόντουσαν. Αυτοί δούλευαν όλο το χρόνο για δέκα μέρες διακοπές. Θέλανε να γίνουμε ίδιοι. Προσπάθησαν. Έβαλαν τα δυνατά τους. Μας έβαλαν στο €. Μας έβαλαν στο μνημόνιο. Δεν κατάφεραν τίποτα.

    Πολεμήσαμε για την ελευθερία μας πολλές φορές. Από προδότες και δοσίλογους, ποτέ δεν είχαμε έλλειψη. Συνήθως είχαν εξουσία. Ήμασταν όμως πάντα περήφανος λαός.      

Περί Ελλήνων 2012

     Είμαστε περήφανοι ως έθνος από αρχαιοτάτων χρόνων, για τους συγγραφείς μας, για τους ποιητές μας, για τους στρατηλάτες μας, για τους στρατιώτες μας, για τους αθλητές μας, για τους γιατρούς μας, για τους επιστήμονές μας, για τους φιλοσόφους μας, για τους πολλούς αγίους μας (ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό πολιτών) και για αρκετούς άλλους. Ακούς Μέγας Αλέξανδρος και λες με καμάρι Έλληνας. Ακούς Σωκράτης, Πλάτωνας κι Αριστοτέλης, και φουσκώνεις από υπερηφάνεια. Ακούς Παπανικολάου, Καραθεοδωρής, και έχεις αμέσως δύο πρότυπα βίου. Ακούς να προφέρουν οι αγγλόλαλοι Ιπποκράτης, Ασκληπιός και Δημόκριτος, και βουρκώνεις, σαν να ακούς το όνομά σου.

    Πόσο υπερήφανοι είμαστε, από αρχαιοτάτων χρόνων και ειδικά σήμερα για τους πολιτικούς μας; Ποιόν να αναφέρεις και να νιώσεις όμορφα που είσαι Έλληνας;

     Η πολιτική πρέπει να ασκείται με ηθική, αρετή και διπλωματία. Πρέπει να ενώνει τους πολίτες κι όχι να τους διχάζει. Το ίδιον συμφέρον πρέπει να εκμηδενίζεται και να ανάγεται το δημόσιο συμφέρον σε υψίστης σημασίας και αξίας. Δεν είναι μορφή εργασίας, ώστε να προέχει ο στόχος μιας καλής καριέρας. Η υστεροφημία, θα έπρεπε να αποτρέπει από λάθη "πονηρά". Η μόρφωση, η ευστροφία, η πραότητα, και η πίστη στις παραδοσιακές αξίες του λαού μας (όχι ο "τυφλός" συντηρητισμός, αλλά οι αξίες σαν βάση) , πρέπει να είναι απαραίτητες αρετές υποψηφίων πολιτικών. Η πειθώ, δεν πρέπει να εφαρμόζεται μόνο για ψηφοθηρικούς σκοπούς, αλλά κυρίως προς όφελος των πολιτών έναντι εξωτερικών "επεμβάσεων".  

     Σήμερα οι αρετές των πολιτικών μας, είναι η αμετροέπεια και η δολιότητα. Η διαπλοκή βασιλεύει. Η πολιτική έγινε ταυτόσημη έννοια με το διχασμό αλλά και την πόλωση. Οι πολιτικοί, αντί για πρότυπα προς μίμηση και πρωτεργάτες προβολής των θετικών εθνικών στοιχείων, έγιναν χλεύη όλων, Ελλήνων και ξένων. Και το χειρότερο είναι πως αντί να μαθαίνουν από τα λάθη τους, τα "βαπτίζουν" σωστά, και επιχειρηματολογούν υπέρ τους. Το ελληνικό φιλότιμο αντικαταστάθηκε από τον άκρατο εγωισμό. Η φιλοπατρία από την αυτοπροβολή. Η ευθιξία από το αλάθητο.

     Είμαστε ένας λαός περήφανος, αλλά και επιπόλαιος. Είμαστε ένα κράτος πολύνομο, αλλά και άνομο. Είμαστε άνθρωποι ευφυής και δραστήριοι, αλλά και αργοκινούμενοι. 

      ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ

       

Περί Δουλείας

      Ένα πετυχημένο σκετσάκι, που δείχνει τί μπορεί να κάνει κανείς για να πιάσει δουλειά (και δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα)....

Περί φήμης

          Οι "παλιοί", έλεγαν "καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά τ' όνομα". Γιατί αν σου βγει το μάτι, στη χειρότερη περίπτωση θα είσαι ένας μονόφθαλμος, αλλά θα συνεχίσεις να ζεις σχεδόν όπως και πριν. Αν όμως σου βγει το όνομα, και αρχίσουν να κυκλοφορούν φήμες για σένα, είτε θετικές είτε αρνητικές, η συνέχεια θα είναι απροσδιόριστη. 

      Καταρχήν ετυμολογικά, η λέξη φήμη, είναι ελληνική και προέρχεται από το αρχαίο φημί που σημαίνει λέω, συμφωνώ, ισχυρίζομαι, υποστηρίζω ότι αληθεύει κάτι, βεβαιώνω, νομίζω ότι. Πολλές σύγχρονες ελληνικές λέξεις σχετίζονται μ’ αυτήν, όπως φάση, φωνή, άφατος, φημίζομαι, διαφήμιση, θέσφατο, κ.λ.π.

     Η φήμη, μπορεί να είναι αλήθεια ή ψέμα. Είναι αυτό που "γεννιέται" όταν γεννιόμαστε, και συνεχίζει να "ζει" όταν θα έχουμε "φύγει" (βλέπε υστεροφημία). Προκαλείται είτε εκούσια είτε ακούσια. Είναι είτε τεχνητή είτε φυσική. Έχει άμεση σχέση με την εξέλιξη της ψυχολογίας μας. Προηγείται της παρουσίας μας. Καταρρίπτεται ή επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα. Μπορεί να προκαλέσει την Αλαζονεία, την Οργή και τη Ζηλοφθονία, τρία από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Μετά θάνατον, μπορεί να "μεταλλαχθεί" σε μνήμη.

         Εν αρχή ην ο Λόγος. Έτσι ξεκινάει η Γένεσις, έτσι και το ευαγγέλιο του Ιωάννη. Ο λαός επίσης λέει "η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει". Η δύναμη της φήμης είναι μεγάλη, διότι μπορεί να επηρεάσει και να καθοδηγήσει, να καθορίσει την έκβαση ενός αγώνα.

       Στον άνθρωπο. η φήμη είναι το κύκνειο άσμα του. Είναι ο Παράδεισος ή η κόλασή του. Όταν χαθούμε από προσώπου γης, και πάμε από εκεί που ήρθαμε, αυτό που θα θυμούνται οι άλλοι από εμάς είναι η φήμη. Και όσο περνάει ο καιρός, η φήμη αυτή είτε θα ξεθωριάζει, είτε θα γίνεται θρύλος. 

       Ο άνθρωπός ζει μια γενιά, και γνωρίζει σχεδόν "ζωντανά" (υπάρχει δηλαδή εν ζωή, κάποιος να επιβεβαιώσει ή να καταρρίψει τις φήμες) όσα συνέβησαν μέχρι και δύο ή τρεις γενεές πίσω. Η υπόλοιπη γνώση του είναι φήμες καταγεγραμμένες ,  τις οποίες ο καθένας μεταφράζει κατά το δοκούν.

     Όταν δεν υπήρχαν τα μέσα που έχουμε σήμερα, μία φήμη μπορούσε να διαρκέσει αρκετό διάστημα, ώστε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν ήταν αληθείς, να λαμβάνονταν ως αλήθεια - πραγματικότητα. Σήμερα, που η τεχνολογία είναι έτσι όπως είναι, οι τεχνητές φήμες είναι καθημερινότητα και αποτελούν τις ειδήσεις της ημέρας, ενώ η διάρκεια "ζωής" τους είναι κατά πολύ μικρότερη. Ο απώτερος σκοπός της τεχνητής φήμης, είναι η δημιουργία αμφιβολίας, να μην ξέρουμε δηλαδή τι είναι πραγματικό και τι εικονικό, με τελικό σκοπό να "εξαφανίζονται" οι αλήθειες. Σήμερα, δεν ξέρουμε τι από αυτά που ακούγαμε, ακούμε ή θα ακούσουμε είναι αλήθεια ή όχι. Έχει αλλοιωθεί η ιστορία και οι παραδόσεις των λαών. Ενώ παλιά η φήμη, ανταποκρινόταν σχεδόν πάντα στην αλήθεια, σήμερα είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι ψέμα, είναι τεχνητή, για να αλλοιώσει την αλήθεια, και να καθοδηγήσει την κοινή γνώμη. Και το καταφέρνει πάρα πολύ καλά, διότι η προεργασία στο "υπόστρωμα" έγινε επιτυχώς. Οι άνθρωποι πλέον αποδέχονται ότι ακούνε, ατεκμηρίωτα και ακατέργαστα, διότι το άσπρο ή μαύρο, έχει γίνει πολύχρωμο. Ενώ παλιά μία φήμη μπορούσε να ήταν αλήθεια ή ψέμα, τώρα καμουφλάρεται τόσο καλά, που ενώ για κάποιον μπορεί να είναι αληθινή, για κάποιον άλλο ή ίδια φήμη μπορεί να είναι ψεύτικη. Και η επιστήμη της τεχνητής φήμης, η διπλωματία, δίνει όλες τις μάχες, πολύ πριν γίνουν. Το διαίρει και βασίλευε, υλοποιείται ποιο άριστα από κάθε άλλη εποχή. Κι έτσι οι λίγοι, ελάχιστοι, ελέγχουν τους πολλούς. Η φυλακή μας είναι τέτοια που μας δίνει την εντύπωση ότι είμαστε ελεύθεροι, ενώ ουσιαστικά είμαστε δούλοι της πληροφορίας. Διαιωνίζουμε μια βεντέτα που ούτε ξέρουμε από πότε έχει αρχίσει, αλλά και όταν ξέρουμε, γνωρίζουμε ότι έχει χάσει τον αρχικό της σκοπό. Και οι αριστεροί είναι αντιμαχόμενοι με τους δεξιούς, η εργατική τάξη με το κεφάλαιο, η δύση με την ανατολή, οι μαύροι με τους άσπρους, κ.ο.κ., προς όφελος κάποιον "αφανών μαριονετοπαιχτών".

     Η αλήθεια όμως, πάντοτε βλέπει το φως του ήλιου, αποκαλύπτοντας αργά ή γρήγορα το ψέμα. 

             Έσεται ήμαρ. 

       Ελληνικόν το φιλοσοφείν

          

     

Περί επίκαιρων

     Τι σου είναι ο άνθρωπος......

     Πώς μπορείς να μειώσεις τον πληθυσμό της γης, ώστε να δώσεις περισσότερο χώρο σε λίγους; Πώς μπορείς να κάνεις πειραματόζωα τους ανθρώπους; Πώς μπορείς να μηδενίσεις την αξία της ανθρώπινης ζωής χάριν απόκτησις υλικών αγαθών; Πώς ένας "άνθρωπος", βλέποντας τα τεκταινόμενα στη Γη, κι ενώ μπορεί να αλλάξει την παρούσα κατάσταση, δεν κάνει τίποτα;

     Βρισκόμαστε στο έτος 2011. Μερικές δεκαετίες πριν,  όταν συζητούσαμε για το μέλλον, αυτές τις χρονιές σκεφτόμασταν. Και στις κινηματογραφικές ταινίες, όταν μιλούσαν γι αυτές τις χρονιές, έδειχναν ρομπότ, ιπτάμενα αυτοκίνητα, και ότι άλλο βάζει η φαντασία του ανθρώπου. Κι όμως είμαστε όπως οι πατεράδες μας, οι παππούδες μας, και αρκετοί από τους προγόνους μας.

     Βρισκόμαστε στο έτος 2011. Ένα έτος πριν την καταστροφή του κόσμου και έντεκα έτη μετά την προηγού-μενη καταστροφή του κόσμου.

  Βρισκόμαστε στο έτος 2011. Στην Αφρική κόσμος χάνεται, πεθαίνει, ξεσηκώνεται, "εκσυγχρονίζεται". Η Αίγυπτος σε εμφύλια θρησκευτική διαμάχη. Η Λιβύη "απελευθερώνεται" από έναν "σατράπη" για να υποδου-λωθεί σε περισσότερους "εκσυγχρονιστές σατράπες". Στην ανατολική Αφρική  λιμός, πείνα και αρρώστιες. 

     Βρισκόμαστε στο έτος 2011. Στην Ασία, ζουν πια "ελεύθεροι" άνθρωποι, φοβισμένοι, αβέβαιοι, εξαγριωμένοι, "ζωντανοί νεκροί". Το Αφγανιστάν και το Ιράκ, μετά τη "σωτηρία" τους, "εκσυγχρονίστηκαν" με καμικάζι. Η Συρία, ετοιμάζεται κι αυτή να γίνει ο επόμενος στόχος των "γερακιών". Το Ισραήλ και η Παλαιστίνη συνεχίζουν τον "αγώνα" τους. Στην Κορέα, γίνεται "της Κορέας". Η Κίνα με τις πλημμύρες, τα τσουνάμι και τους σεισμούς. Η Ιαπωνία με την "παρ' ολίγο" πυρηνική καταστροφή. Η Τουρκία ανοίγει μέτωπα παντού και τα βάζει με όλους.

     Βρισκόμαστε στο έτος 2011. Στην Αμερική πολιτείες καταστρέφονται, λαοί προσπαθούν να επιβιώσουν, και η φύση παλεύει να αντέξει. Η Χιλή λίγο πριν έχει διασώσει τους ανθρακωρύχους της. Η Βραζιλία έχει κατολισθήσεις με νεκρούς, και καταστρέφει τον Αμαζόνιο. Στη Βενεζουέλα ο Τσάβες "ετοιμάζεται να φύγει". Οι αγανακτισμένοι έφτασαν και στις Η.Π.Α.

      Βρισκόμαστε στο έτος 2011. Στην Ευρώπη όπως και σε όλο τον πλανήτη, ο κόσμος ξεσηκώνεται, εξουσίες αλλάζουν, "αυτοκρατορίες" πέφτουν. Οι αγανακτισμένοι, είναι παντού. Στην Ιταλία ο Μπερλουσκόνι πνέει τα λοίσθια. Αρκετές χώρες, εικονικά υποφέρουν οικονομικά. Η Κύπρος προσπαθώντας να αποκαταστήσει τις ζημιές από την μεγάλη εκείνη "ύποπτη" έκρηξη, κάνει εξορύξεις. Η Ισλανδία προσπαθεί να "συγκρατήσει" εκείνο το ηφαίστειο που "ντουμάνιασε" την Ευρώπη. Και στην Ελλάδα, τα ξέρετε, από το πολύ μπέρδεμα στο τέλος θα γίνουμε όντως το "τρελοκομείον η Ελλάς".
     Ίσως να εκπληρώνονται προφητείες. Ίσως να βρισκόμαστε σε εκείνες τις εποχές που και Άγιοι ακόμα ήθελαν να μην τις ζήσουν. Ίσως από την πολύ εικονική πραγματικότητα που μας παρουσιάζουν, να έχουν μπερδευτεί και οι ίδιοι. Ο Καζαντζίδης το είπε λίγο πριν μας αφήσει "έρχονται χρόνια δύσκολα...".
      Είναι σίγουρο πώς υπάρχει ελπίδα. Επίσης σίγουρο είναι πως η Ελλάδα θα παίξει με κάποιο τρόπο σημαντικό ρόλο στη λύση του προβλήματος ( είτε ως πειραματόζωο πάνω στο οποίο ψάχνουν τη λύση, είτε από την "οπισθοφυλακή").
     Την ελευθερία, την έχουμε καταντήσει ασυδοσία. Η ελευθερία είναι "ορισμένη" και φτάνει μέχρι εκεί που επιβαρύνει τον συνάνθρωπό μας. Τώρα τα έχουμε ξεπεράσει αυτά τα όρια, και έχουμε "μπερδέψει" τις ελευθερίες μας μεταξύ τους. Φυλετικές, κοινωνικές, πολι-τικές, θρησκευτικές, ανθρώπινες ελευθερίες καταργούνται επιβαλλόμενες.
     Και ποιος κερδίζει από όλα αυτά!!!!!!!!!!
Τι σου είναι ο άνθρωπος......

Περί ερωτημάτων

  

   Το ρήμα "ερωτώ", προέρχεται από το ρήμα ερέω - ερέ(F)ω (το βλέπουμε ήδη στον Όμηρο: («ἐρέων γενεήν τε τόκον τε», Ομ. Οδ.· «ἀλλ’ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ἢ ἱερῆα», Ομ. Ιλ.) και σημαίνει αναζητώ, ερευνώ, ψάχνω, ρωτώ [πβ. το αντίστοιχο στην ιων. είρωμαι]. Η ερώτηση δηλαδή, είναι η αναζήτηση μιας αλήθειας, μιας απάντησις που να λύνει την απορία μας. 

     Με πόσα ερωτήματα άραγε είμαστε φορτωμένοι, πόσα ερωτήματα κουβαλάμε από την έναρξη της ζωής μας και μέχρι τη λήξη της; "Γιατί μαμά;", "Γιατί μπαμπά;", οι πρώτες μας απορίες απλές και εύκολες ( τις περισσότερες φορές ) στην απάντησή τους. Κι έπειτα κι άλλες, κι άλλες... Κι ενώ απαντάς τη μία, σα Λερναία Ύδρα "γεννιούνται" περισσότε-ρες. Ερωτήματα απλά, αλλά και κρίσιμα. Ερωτήματα που καθορίζουν την πορεία της ζωής μας, αλλά και προσπαθούν να απαντήσουν τη "συνέχεια" της. "Να δεχτώ αυτή τη δουλειά;", "Κάνει αυτή η κοπέλα για μένα;". Υπαρξιακά και μεταφυσικά ερωτήματα. "Πώς ήρθαμε στον κόσμο;", "Πια είναι η αποστολή μας;", "Είμαστε μόνοι μας στο σύμπαν;", "Υπάρχει άλλη ζωή;", και αμέτρητα ακόμα ερωτήματα.

     Το κακό με τα ερωτήματα, είναι πως στο τέλος εθιζόμα-στε σ' αυτά, όπως με το τσιγάρο και τα ναρκωτικά, και ξεχνάμε να ζήσουμε τη ζωή μας.Τα ερωτήματα, είναι αυτά που οδήγησαν στην εξέλιξη του ανθρώπου, αλλά μήπως είναι κι αυτά που θα τον καταστρέψουν; Και ποιος δεν θα ήθελε να σταματήσει αυτή τη ροή των ερωτημάτων και να ζήσει μια ήρεμη ζωή χωρίς να πρέπει να δώσει απαντήσεις. Ποιος δεν έχει νοσταλγήσει αυτή τη γαλήνη;( αν την έχει δοκιμάσει ποτέ!!!)

Ελληνικών το φιλοσοφείν.....

Περί γνώσεως

   Στις αναζητήσεις του ανθρώπου ανά τους αιώνες, πρωτεύουσα θέση και σημασία είχε η ανακάλυψη της γνώσης. Η έννοια της γνώσης είναι άπειρη, αέναη και φανταστική. Είναι άπειρη, γιατί δεν περιορίζεται, είναι ελεύθερη. Είναι αέναη και διαχρονική, γιατί είναι το ποθούμενο κάθε γενιάς ανθρώπων, και τότε και τώρα. Και είναι φανταστική γιατί έχει άμεση σχέση με το νου.  Ο νους, είναι το όργανο που αποκτάμε και αντιλαμβανόμαστε τη γνώση, όπως είναι το αυτί για την ακοή και το μάτι για την όραση. Η γνώση είναι το ιδιαίτερο γνώρισμα που μας ξεχωρίζει από τα ζώα. Είναι σύνθετη και αστείρευτη. 

   Ο Σωκράτης, ο μέγας αρχαίος πρόγονός μας, έγινε γνωστός στην οικουμένη με το λυτό και ουσιώδες "εν οίδα ότι ουδέν οίδα". Μήπως στο τέλος και με την πάροδο των ετών μας, κι εμείς δεν καταλήγουμε σ' αυτό το συμπέρασμα;

   Οι πρωτόπλαστοι, "έπεσαν" από τον παράδεισο, γιατί έφαγαν το μόνο καρπό που τους απαγορεύτηκε, από το "Δέντρο της Γνώσης". Και μία από τις οδούς της επιστροφής στον παράδεισο, περνάει από εκεί ( Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι...). 

   Η γνώση είναι μία αρετή, που όποιος την κατέχει, προοδεύει. Προηγείται δηλαδή έναντι των "αντιπάλων". Η γνώση του πολέμου σε κάνει καλό στρατηγό, η γνώση της ιατρικής σε κάνει καλό θεραπευτή,  η γνώση του καλού σε βοηθάει να ξεχωρίζεις το κακό, η γνώση του ανθρώπου σε κάνει καλό άνθρωπο, κ.ο.κ. "Βοηθός" της γνώσης είναι η εμπειρία, η "εξ ιδίων τα αλλότρια" δηλαδή. 

   Συνεχώς την αναζητάμε, και ποτέ δεν είναι αρκετή. Το θέμα με τη γνώση, είναι ο λόγος που την αναζητούμε. Θέλουμε να τα μάθουμε, να τα ξέρουμε όλα, διότι έτσι θεωρούμε ότι θα είμαστε ανίκητοι. Κι αυτό είναι το λάθος μας. Ο ανταγωνισμός, μας κάνει ακόρεστους, φοβισμένους και αγχώδεις. Η απόκτησή της δε μας ηρεμεί, δε μας κάνει καλύτερους. Ίσως γιατί στο τέλος διαπιστώνουμε ότι δεν είναι αυτό που έπρεπε να θέλουμε. Ψάχνουμε την "εξωτερική" γνώση και για τον λάθος σκοπό. Επικίνδυνος συνδυασμός. Θέλουμε να γνωρίζουμε τη γνώση του άλλου για να τον ελέγχουμε. Θέλουμε να αποκτήσουμε τη γνώση των επιστημών για να ελέγχουμε. Θέλουμε να έχουμε τη γνώση  του τι μας περιμένει μετά θάνατο, για να έχουμε τον έλεγχο.

    Είναι πλέον φανερό ότι ο τρόπος που ψάχνουμε τη γνώση είναι λάθος. Μέσα μας πρέπει να δούμε, "εσωτερικά". Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στο διασημότερο μαντείο της αρχαιότητας, η σημαντικότερη φράση είναι το "Γνώθι σαυτόν". Τον εαυτό μας πρέπει να γνωρίσουμε και αυτόν να ελέγχουμε κατ' αρχήν. 
Ελληνικών το φιλοσοφείν............

Περί Ανθρώπων

   Προορισμός του ανθρώπου πάνω στη Γή, είναι να δημιουργεί ανθρώπους, με σκοπό τη διαιώνισει του είδους. Από τα πολύ παλιά χρόνια, αυτός ήταν ο σκοπός της "άφιξής" μας σ' αυτόν τον πλανήτη. Σκοπός του ανθρώπου δεν είναι η σωματική, πνευματική και ψυχική ανύψωσή του (με την εγωιστική έννοια). Όπως ξαφνικά ερχόμαστε, tabula rasa που έλεγαν οι λατίνοι, έτσι ξαφνικά και "γυμνοί" φεύγουμε.

   Εμείς ώς νοήμονα όντα, σκεφτήκαμε να προχωρήσουμε παραπάνω, και να προεκτείνουμε το σκοπό μας. Έτσι δε μας φτάνει μόνο να δημιουργούμε ανθρώπους, αλλά πλέον θέλουμε υπερδύναμους, μακρόβιους εώς και απέθαντους, αλώβητους, πάνσοφους ανθρώπους. Για το σκοπό αυτό πειραματιζόμαστε συνεχώς. Στην αρχή στα ποντίκια, και μετά σε ανθρώπους πειραματόζωα. Κι άν αποτύχει το πείραμα δεν πειράζει που δημιουργήσαμε ένα τέρας. Κανείς δεν θα νοιαστεί για την αποτυχία, όταν έρθει η επιτυχία. Αλλά η επιτυχία αργή, και ο κόσμος μας γεμίζει "τέρατα".

   Ο έλεγχος των ανθρώπων, είναι ισχυρό όπλο. Ποιός δεν θέλει να ελέγχει όλο τον κόσμο. Ποιος δεν θέλει να έχει υπό τις εντολές του άβουλα όντα. Και οι νοήμονες άνθρωποι, σιγά σιγά, χάνουν τη σκέψη ( αυτό το υπέροχο, σκέφτομαι άρα υπάρχω) και τη συνείδησή τους. Άβουλο όν, σημαίνει να μή σε νοιάζει η ζωή του άλλου. Άβουλο όν σημαίνει να μάχεσαι για ώφελος κάποιου άλλου. Άβουλο όν σημαίνει να εκτελείς εντολές σιωπηλά ή και αναίσθητα.

   Όταν ο σκοπός μας ήταν απλώς η δημιουργία Ανθρώπων, ζούσαμε χωρίς άγχος, ελεύθεροι και ήρεμοι, και το αποτέλεσμα ήταν καλοί άνθρωποι. Όταν ο σκοπός μας έγινε η δημιουργία υπεράνθρωπων, γεμίσαμε άγχος, γίναμε δούλοι, και το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία άβουλων ανθρώπων.

Ελληνικών το φιλοσοφείν............

Περί Αναστάσεως

     Εύχομαι σε όλους, καλή ανάσταση και καλές γιορτές. Η Αγάπη και η Αισιοδοξία να είναι πάντα οδηγός μας.

Περί μύθων

   Μία φορά κι έναν καιρό, έλεγε ο Αίσωπος:

   "Αίλουρος συλλαβών αλεκτρυόνα μετ' ευλόγου τούτον αιτίας ηβουλήθη καταφάγειν. καί δή κατηγόρει αυτού λέγων, ως οχληρός είη τοις ανθρώποις νύκτωρ κεκραγώς καί μή συγχωρών ύπνου τυγχάνειν. του δ' απολογουμένου επί τη εκείνων ωφελεία τούτο ποιείν, ως επί τα συνήθη των έργων εγείρεσθαι, πάλιν ο αίλουρος αιτίαν επέφερεν, ως ασεβής είη περί την φύσιν μητρί και αδελφαίς συμμιγνύμενος. του δέ και τούτο πρός ωφέλειαν των δεσποτών πράττειν φήσαντος πολλών αυτοίς εντεύθεν ωών τικτομένων, ο αίλουρος ειπών:"αλλ' ει σύ γε πολλών ευπορείς ευπροσώπων απολογιών, έγωγε μέντοι άτροφος ου μένω" τούτον κατεθοινήσατο.

   Ο μύθος δηλοί, ότι η πονηρά φύσις πλημμελείν αιρουμένη, ει μή μετ' ευλόγου δυνηθείη προσχήματος, απαρακαλύπτως γε μήν πονηρεύεται."

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

   "Ένας γάτος έπιασε έναν πετεινό, αλλά θέλησε να βρει μια δικαιολογία για να τον φάει. Τον κατηγόρησε λοιπόν ότι γινόταν ενοχλητικός στους ανθρώπους, γιατί λαλούσε τη νύχτα και δεν άφηνε τους ανθρώπους να κοιμηθούν. Εκείνος ανταπάντησε πως το κάνει για δικό τους καλό, ώστε να σηκωθούν και να ασχοληθούν με τις καθημερινές δουλειές τους. μα ο γάτος απτόητος, τον κατηγόρησε και πάλι λέγοντας πως βεβηλώνει τους νόμους της φύσης εφόσον πλαγιάζει με τη μητέρα και τις αδερφές του. Ο πετεινός και σ' αυτή την κατηγορία απάντησε πως κοιμάται μαζί τους για να ωφελήσει τα αφεντικά του, γιατί έτσι γεννιούνται πολλά αυγά. Ο γάτος τότε είπε:" Μα, αν εσύ τα καταφέρνεις στα εύσχημα προσχήματα, εγώ νηστικός δεν θα μείνω" και με μιας τον έφαγε.

   Η ιστορία φανερώνει ότι η κακή φύση που προτιμάει να εγκληματίσει, άν μπορέσει, θα το κάνει χρησιμοποιώντας κάποιο πρόσχημα, διαφορετικά θα το κάνει φανερά και απροκάλυπτα."

Περί ΟΧΙ

   Είμαστε στ' αλήθεια ευλογημένος λαός.

   Πάντα, όταν αμυνόμασταν είχαμε απέναντί μας περισσότερους αριθμητικά - ποσοτικά, αλλά λιγότερους ποιοτικά. Σαν λαός, εμείς οι Έλληνες, δεν έχουμε την αίσθηση του μέτρου. Τί κι άν πάσχιζε από τα αρχαία χρόνια ο Σωκράτης με το "παν μέτρον άριστον". Σε ειρηνικές περιόδους δεν είναι πάντα καλό αυτό, αλλά στους πολέμους που συμμετείχαμε, πάντα μας βοηθούσε. Δεν βλέπαμε τους χιλιάδες Πέρσες, που άνετοι έρχονταν να κάνουν "περίπατο" στην Ελλάδα. Ούτε τους Οθωμανούς, που δε λογάριαζαν τίποτα. Ούτε και τους Γερμανούς με την ποιό σύγχρονη για την εποχή της πολεμική μηχανη. Δε μας πτοούσαν αυτά, γιατί εμείς είχαμε το ελληνικό σθένος. Προστατεύαμε ιερά εδάφη. Είχαμε στο πλευρό μας την Παναγία και τον Χριστό. Ότι χαρακτηρίζεται ελληνικό και απειλείται μας πεισμώνει κι ενεργοποιεί τον εγωισμό μας. Τί κι αν λέγεται βραχονησίδα, ονομασία, προέλευση, ομάδα. Ότι χαρακτηρίζεται ελληνικό, έχει μία αόρατη ασπίδα που το προστατεύει και μία νοητή γραμμή που όποιος την περάσει καίγεται.

   Είμαστε μία απλή και μικρή κουκίδα στον χάρτη. Μία χώρα από τις πολλές του κόσμου. Όμως το αίμα των εκατομμυρίων προγόνων μας που χύθηκε, την έχει στοιχιώσει. Το ενεργειακό φορτίο που φέρει αυτή η χώρα, είναι άπειρο. Είναι σαν να πέρνεις μερικά απλά πανιά χρώματος μπλέ και μερικά απλά λευκά πανιά, που δεν σημαίνουν τίποτα. Όταν όμως ενωθούν κανονικά και δημιουργήσουν την Ελληνική σημαία, γίνονται όπλο.

   Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντα, κι αλίμονο σ' αυτόν που την ξεχνάει. Όπως έχω πεί και σε προηγούμενα άρθρα μου, η παράδοση είναι κάτι που πρέπει να παραδόσουμε. Κάτι που παραλάβαμε και δεν πρέπει να αλλοιώσουμε, αλλά να συνεχίσουμε. Έχουμε πόλεμο, σχεδόν κάθε πενήντα χρόνια, γι αυτό και το φρόνημά μας πρέπει να το διατηρήσουμε ψηλά. Δεν μπορούν να μας νικήσουν με τα διάφορα όπλα τους γι αυτό ενεργοποιούν την αλλοιώσει της συνείδησής μας. Όμως το ανοσοποιητικό σύστημα του έλληνα είναι, ακόμα τουλάχιστον, δυνατό. Άς έχουμε καθαρό μυαλό, και σίγουρα θα επιβιώσουμε. Γιατί η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο από έναν αγώνα επιβίωσης......

Ελληνικών το φιλοσοφείν...........

Περί Γυνής

   Η γυναίκα - γυνή, είναι το γήινο μισό της υπόστασης του ανθρώπου. Το έταιρον ήμιση είναι ο άντρας - ανήρ - αήρ. Πύρ, γυνή και θάλασσα, έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, και ψάχνοντας βρήκα μερικά κοινά γνωρίσματα σ' αυτές τις τρεις λέξεις. Ενώ είναι ήρεμες και νομίζεις πως τις ελέγχεις, εν ριπή οφθαλμού μπορούν να θυμώσουν και να γίνουν ανεξέλεγκτες ( μιλάω και για τις τρεις ταυτόχρονα: την πυρά, την γυνή και την θάλασσα ). Έχουν την ιδιότητα να σε μαγεύουν και να σε "υπνωτίζουν" και ως σειρήνες να σε ρίχνουν στα βράχια και να τσακίζεσαι. Δεν θέλουν υποτίμησει. Η ζεστή φωτιά, η αγγελικη μορφή και η ήρεμη θάλασσα, εύκολα μετατρέπονται σε πύρινη κόλαση, μαινάδα και υγρό τάφο.

   Η Ελληνίδα γυναίκα, έχει στο DNA της μορφές όπως οι θρυλικές Αμαζόνες, οι βυζαντινές αυτοκράτειρες, και οι μοναδικές ηρωίδες του '21 και του'40. Η Ιππολύτη, η Θεοδώρα, η Ιουστίνη, η Μπουμπουλίνα, η Μαντώ Μαυρογένους, κι εκείνες οι γυναίκες που εφοδίαζαν τον αμυνόμενο ελληνικό στρατό. Γυναίκες "ψημένες" και σκληραγωγημένες, ευφυής και ριψοκίνδυνες.

   Οι γυναίκες των όχι και πολύ παλαιότερων ετών, είχαν πρώτα απ' όλα το ένστικτο της μητρότητας και θυσίαζαν πολλά γι αυτό. Οι γυναίκες αυτές ήταν πάνω απ' όλα μάνες. Ήξεραν τι θα πούν πώς θα το πούν και πότε. Ήξεραν να περνάν τον λόγο τους έξυπνα. Κρατούσαν σπίτια και ανέθρεφαν σωστούς ανθρώπους. Ήξεραν τον ρόλο τους και πώς να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις.

   Οι γυναίκες σήμερα, καταρχήν δεν ξέρουν το ρόλο τους, το σκοπό τους. Δεν ξέρουν αν θέλουν να είναι μάνες ή μόνες. Η οικογένεια γι αυτές είναι δύσκολο πράγμα, κάτι το οποίο ήταν αυτονόητο για τις παλιές. Δεν υπάρχουν άντρες λένε κι έχουν "ζωστεί με τ' άρματα" μην τυχών και τις πλησιάσει κανείς.

   Η γυναίκα - γυνή, είναι η Γη που θα πάρει τον καρπό, θα τον θρέψει, θα τον διαμορφώσει και θα τον κάνει δέντρο. Αν η Γή είναι γόνιμη, δηλαδή καλοπροαίρετη και ευφυής, τότε ο καρπός θα γίνει ένα εύρωστο δέντρο. Αν η Γη είναι άγονη, τότε ο καρπός θα σαπίσει.

Ελληνικών το φιλοσοφείν...................

Περί γενεών

   Ζούμε σ' έναν κόσμο, σε μιά εποχή, όπου τίποτε δεν πρέπει να μας εκπλήσει και όλα πρέπει να θεωρούνται αναμενόμενα. Όπου λέξεις σημαντικές και δημιουργικές, όπως η Ζωή, η Ειρήνη και η Ελευθερία, χάνουν την αξία τους και άλλες ασήμαντες και καταστροφηκές, όπως (οι αντίθετες αυτών που προανέφερα) ο θάνατος, ο πόλεμος και η δουλεία, αποκτούν υπεραξία. Κάντε το τέστ και θα με καταλάβετε. Πείτε θάνατος, πόλεμος ή δουλεία( και δουλειά να πείτε το ίδιο είναι). Θα σας φανούν έννοιες τόσο οικίες και καθόλου τρομακτικές. Τις ακούμε κάθε μέρα και πλέον δεν μας συγκινούν.Έχουμε πάθει ανοσία γιατί ξεχάσαμε ή δεν γνωρίζουμε τη σημασία τους. Μας φαίνονται απλές λέξεις.

   Φτάσαμε στο σημείο να φοβόμαστε την ιδέα να ζήσουμε, με ότι σημαίνει αυτό, και να θεωρούμε ποιό "καθημερινό"- εύκολο το να πεθάνουμε. Χάσαμε τη αίσθηση του μέτρου και του αυτοελέγχου ( για τον οποίο πάσχιζε ο Σωκράτης ). Έχουμε περάσει από την χαλαρότη-τα του 70's στην υπερβολική συντήρηση του 07's.

   Η γενιά η δική μας, είναι τόσο άτυχη που ζεί σε μια τέτοια εποχή. Μας φαίνεται δύσκολη ( η εποχή ), όπως φαινόταν και στον πατέρα μας η δική του, και στον παππού μας η δική του, κ.ο.κ. Πιστεύουμε πως αν ζούσαμε στο παρελθόν, θα ήταν ποιό εύκολα τα πράγματα.
Παλεύουμε να ζήσουμε, όμως είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσης σε μια τέτοια κοινωνία. Τα προβλήματα του παρελθόντος, έχουν οξυνθεί. Η ανεργία, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, κ.λ.π. Είναι πολύ λυπηρό να υπάρχουν τόσοι μόνοι άνθρωποι. Να μην μιλάμε μεταξύ μας. Καίγεται και υποφέρει ο συνάνθρωπός μας μερικά χιλιόμετρα μακριά, και σπεύδουμε να τον βοηθήσουμε. Μόλις όμως βγούμε από την πόρτα του σπιτιού μας και αντικρίσουμε τον γείτονά μας, ούτε καλημέρα.....

   Η παράδοση, είναι αυτά που μας παρέδωσαν οι πρόγονοί μας, τα ήθη κι τα έθιμά μας, η ιστορία μας. Αυτά τα παρατήσαμε και αυτό που εμείς θα παραδώσουμε στους απογόνους μας θα είναι μόνο τα προβλήματα (οξυμένα) και η απαισοδοξία.

   Είμαστε άτυχοι που ζούμε σε μια τέτοια εποχή γιατί δεν έχουμε προετοιμαστεί γι αυτήν.    
   Πάντα υπήρχαν προβλήματα, αλλά οι άνθρωποι ήταν ποιό σκληραγωγημένοι κι έτοιμοι για την εποχή τους.

Ελληνικών το φιλοσοφείν......

Περί Ποντίων

   Βρισκόμαστε μερικά χρόνια πίσω, το έτος 1922μ.χ. Στην Ελλάδα έχουμε εκλογές και ο τότε υποψήφιος Ελευθέριος Βενιζέλος, υπόσχεται πως σε περίπτωση εκλογής του, θα επαναφέρει πίσω τον ελληνικό στρατό που προέλαυνε στν Μικρά Ασία( όπως και στις μέρες μας ο αμερικανός πρόεδρος έλεγε για τον αμερικανικό στρατό που βρίσκεται στο Ιρακ). Ο Ε. Βενιζέλος εκλέγεται αλλά αντί της δέσμευσής του, αφήνει τον στρατό εκεί που βρισκόταν. Οι ξένες δυνάμεις που πάντα μας "βοηθούσαν", βλέποντας τα επεκτατικά σχέδιά μας σταματούν να μας υποστηρίζουν και στρέφονται στον Κεμάλ. Και κάπου εκεί αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Εντός των συνόρων μας υπάρχει αναταραχή και η τύχη του Ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία έχει προδιαγραφεί. Οδεύουν προς τον χαμό. Καταφέρνουν με χίλια ζόρια να φτάσουν στον Σαγγάριο, αλλά το κλίμα αντιστρέφεται και ο κυνηγός γίνεται θήραμα. Οι "φίλοι" μας Τούρκοι πραγματοποιούν μία από τις χειρότερες γενοκτονίες. Σφάζουν, καίνε, λεηλατούν μέρη που ακόμα και σήμερα φωνάζουν πως είναι ελληνικά. Σαμψούντα, Κερασούντα, Σινώπη, Σμύρνη και πολλές ακόμα περιοχές μεταμορφώνονται σε ερείπια και πόλεις-μνήματα. Ο αριθμός των θυμάτων δεν έγινε ποτέ γνωστός, και μόνο με προσεγγίσεις μπορούμε να μιλάμε.

   Μόλις πρίν από μερικά χρόνια, καθιερώθηκε στην Ελλάδα, η 19 Μαϊου ώς η ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Οι Τούρκοι ούτε που να ακούνε για γενοκτονία δεν θέλουνε.    

   Σήμερα υπάρχουν εναπομείναντες Πόντιοι στα μέρη που εφέκαμεν οπίς, οι οποίοι άν κι έχουν για διδασκάλους τους γκρίζους λύκους, πάραυτα δεν ξεχάσαν ούτε τη γλώσσα, ούτε τα ήθη κι έθιμα.

   Από το 1453 την χρονιά της αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, περιμένουμε εκείνη την ημέρα του επαναπατρισμού.

   Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ακούγοντας για μέρη και ιστορίες, μέσα από τραγούδια και αφηγήσεις, και να μην έχεις δει τίποτα από αυτά. Αρωθυμίας.

Ελληνικών το φιλοσοφείν...........

Περί ού ο Λόγος

   Λένε ότι τα γραπτά μένουν και τα λόγια χάνονται. Είναι μία άποψη, που αρχίζω να μην αποδέχομαι και θα προσπαθήσω να επιχειρηματολογήσω..

   Ο προφορικός Λόγος, ήταν η πρώτη μορφή Λόγου από γενέσεως του ανθρώ-που. Στην αρχή δημιουργήθηκαν οι φωνές, δηλαδή τα φωνήεντα α,ε,η,ο. Η συνεν-νόηση, βασιζόταν στον ήχο που παραγόταν από την εκφώνηση του κάθε γράμματος, και οι διαφορές βασίζονταν στο "σύρσιμο' του ήχου. Στη συνέχεια προστέθηκαν μερικά σύμφωνα ( συμ-φωνα > συν-φωνήεντα ) για την καλύτερη διάκριση του νοήματος των ήχων.Οι παραγόμενες λέξεις ήταν προσπάθεια μίμησης των ήχων που ακούγονταν στη φύση. Γάββ - Γάβγισμα, Μουυ - Μουγκρητό, θρρρ - Θρόισμα, κ.λ.π. Στην πορεία του χρόνου, δημιουργήθηκαν άπειρες λέξεις και ο αριθμός των γραμμάτων οριστικοποιήθηκε, και πήρε τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα.

   Αν θεωρήσουμε ότι στην αρχή ειπώθηκε ένα γράμμα - ήχος, στην πορεία Λόγος τον Λόγο, φτάσαμε στο σήμερα. Σε κάθε γενιά ανθρώπων δηλαδή προσετίθετω κάποιο ή κάποια γράμματα - ήχοι. Έμενε κάτι να θυμίζει και να συμπληρώνει τον προηγούμενο.

Οπότε και ο προφορικός Λόγος μένει, όχι βέβαια στην ποσότητα του γραπτού. Ο προφορικός Λόγος παλιά, και μερικές φορές και σήμερα, είχε την ίδια αν όχι μεγαλύτερη αξία από τον γραπτό. Ο προφορικός Λόγος ήταν συμβόλαιο.

   Ο Λόγος είναι η γλώσσα που μιλάνε οι κάτοικοι κάποιας χώρας. Ο Λόγος μας ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους κατοίκους αυτού του πλανήτη. Ο Λόγος είναι ο κωδικός επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Ο Λόγος είναι διαμορφωμένος αέρας, βγαίνει από τα πνευμόνια διαμορφώνεται στον εγκέφαλο και εκτονώνεται από το στόμα. Ο Λόγος είναι η αιτία που ψάχνει αφορμή. Ο Λόγος μας κρατάει ζωντανούς. Η ιστορία γράφτηκε από συγκεντρωμέ-νους προφορικούς Λόγους.

   Ο Λόγος δεν διαμορφώνεται μόνο, αλλά πολλές φορές παραμορφώνεται, περιορίζεται ή επιβάλλεται. Ο Λόγος όταν χάνει την ελευθερία του δεν έχει αξία.

   Ο Λόγος είναι η αρχή, αυτό που ενεφύσυσε ο θεός στον άνθρωπο για να του δώσει ζωή, και τέλος, ώς μεταθανάτιος βρόγχος.

   Αφορμή γι αυτό το ανάγνωσμα, ήταν το τραγούδι των αδερφών Κατσιμίχα "Σχήμα Λόγου".

Ελληνικών το φιλοσοφείν......