Περί διαδικτύου

      Το πρώτο είδος διαδικτύου, γνωστό ως ARPANET, εγκαταστάθηκε και λειτούργησε για πρώτη φορά το 1969 με 4 κόμβους, μέσω των οποίων συνδέονται 4 μίνι υπολογιστές, του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στην Σάντα Μπάρμπαρα, του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, το SRI στο Στάνφορντ και το πανεπιστήμιο της Γιούτα. Η ταχύτητα του διαδικτύου έφθανε τα 50 kbps και έτσι επιτεύχθηκε η πρώτη dial up σύνδεση μέσω γραμμών τηλεφώνου. Μέχρι το 1972, οι συνδεδεμένοι στο ARPANET υπολογιστές έχουν φτάσει τους 23, οπότε και εφαρμόζεται για πρώτη φορά το σύστημα διαχείρισης ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (e-mail). 

(πηγή:http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%8D%CE%BB%CE%B7:%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1)

      Σύμφωνα με την pingdom (http://www.pingdom.com/), οι χρήστες του διαδικτύου σήμερα ανέρχονται σε 2,1 δισεκατομμύρια, ενώ ο ρυθμός αύξησης είναι ιλιγγιώδης.

      Στην κρίση που βιώνει ο κόσμος σήμερα (δεν θα πάψω να λέω ότι νομίζω πως είναι τεχνητή), και με βάση τις αποδοχές εργασίας (στη χώρα μας ιδίως), πολύς είναι ο κόσμος που ψάχνει τρόπο να βγάλει χρήματα, δημιουργώντας ατομικές επιχειρήσεις. Δεν είναι λίγοι αυτοί που επενδύουν στο διαδίκτυο. Με τους χρήστες να αυξάνονται συνεχώς, αποτελεί το ιδανικό μέσο προώθησης προϊόντος. Το κόστος επένδυσης ελαχιστοποιείται. Μία διαφήμιση στο διαδίκτυο θα τη δουν σίγουρα περισσότεροι από ότι σε κάποιο περιοδικό ή εφημερίδα. Η αναζήτηση εργασίας είναι ευκολότερη, διότι διευρύνεται το πεδίο δράσης, από την πόλη στον κόσμο. 

      Βέβαια το πλέον σύνηθες επί το ημερών μας, είναι το εύκολο χρήμα που προσφέρει το διαδίκτυο. Πολλές είναι οι σελίδες που αναζητούν επέκταση της πυραμίδας τους. Συνήθως το ζητούμενο είναι ο νέος πελάτης-ανεξάρτητος συνεργάτης, ο οποίος με το δόλωμα των πολλών κι εύκολων χρημάτων, επενδύει κάποιο "συμβολικό" αρχικό κεφάλαιο με την προοπτική αύξησης. 

      Πιστεύω πως υπάρχει τρόπος να αξιοποιηθεί το "πελατολόγιο του διαδικτύου", αλλά θέλει αρκετό ψάξιμο, χρόνο και επιφύλαξη. Πάντως άν κάποιος πετύχει, ας μου υποδείξει κι εμένα τον τρόπο.

Περί φήμης

          Οι "παλιοί", έλεγαν "καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά τ' όνομα". Γιατί αν σου βγει το μάτι, στη χειρότερη περίπτωση θα είσαι ένας μονόφθαλμος, αλλά θα συνεχίσεις να ζεις σχεδόν όπως και πριν. Αν όμως σου βγει το όνομα, και αρχίσουν να κυκλοφορούν φήμες για σένα, είτε θετικές είτε αρνητικές, η συνέχεια θα είναι απροσδιόριστη. 

      Καταρχήν ετυμολογικά, η λέξη φήμη, είναι ελληνική και προέρχεται από το αρχαίο φημί που σημαίνει λέω, συμφωνώ, ισχυρίζομαι, υποστηρίζω ότι αληθεύει κάτι, βεβαιώνω, νομίζω ότι. Πολλές σύγχρονες ελληνικές λέξεις σχετίζονται μ’ αυτήν, όπως φάση, φωνή, άφατος, φημίζομαι, διαφήμιση, θέσφατο, κ.λ.π.

     Η φήμη, μπορεί να είναι αλήθεια ή ψέμα. Είναι αυτό που "γεννιέται" όταν γεννιόμαστε, και συνεχίζει να "ζει" όταν θα έχουμε "φύγει" (βλέπε υστεροφημία). Προκαλείται είτε εκούσια είτε ακούσια. Είναι είτε τεχνητή είτε φυσική. Έχει άμεση σχέση με την εξέλιξη της ψυχολογίας μας. Προηγείται της παρουσίας μας. Καταρρίπτεται ή επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα. Μπορεί να προκαλέσει την Αλαζονεία, την Οργή και τη Ζηλοφθονία, τρία από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Μετά θάνατον, μπορεί να "μεταλλαχθεί" σε μνήμη.

         Εν αρχή ην ο Λόγος. Έτσι ξεκινάει η Γένεσις, έτσι και το ευαγγέλιο του Ιωάννη. Ο λαός επίσης λέει "η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει". Η δύναμη της φήμης είναι μεγάλη, διότι μπορεί να επηρεάσει και να καθοδηγήσει, να καθορίσει την έκβαση ενός αγώνα.

       Στον άνθρωπο. η φήμη είναι το κύκνειο άσμα του. Είναι ο Παράδεισος ή η κόλασή του. Όταν χαθούμε από προσώπου γης, και πάμε από εκεί που ήρθαμε, αυτό που θα θυμούνται οι άλλοι από εμάς είναι η φήμη. Και όσο περνάει ο καιρός, η φήμη αυτή είτε θα ξεθωριάζει, είτε θα γίνεται θρύλος. 

       Ο άνθρωπός ζει μια γενιά, και γνωρίζει σχεδόν "ζωντανά" (υπάρχει δηλαδή εν ζωή, κάποιος να επιβεβαιώσει ή να καταρρίψει τις φήμες) όσα συνέβησαν μέχρι και δύο ή τρεις γενεές πίσω. Η υπόλοιπη γνώση του είναι φήμες καταγεγραμμένες ,  τις οποίες ο καθένας μεταφράζει κατά το δοκούν.

     Όταν δεν υπήρχαν τα μέσα που έχουμε σήμερα, μία φήμη μπορούσε να διαρκέσει αρκετό διάστημα, ώστε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν ήταν αληθείς, να λαμβάνονταν ως αλήθεια - πραγματικότητα. Σήμερα, που η τεχνολογία είναι έτσι όπως είναι, οι τεχνητές φήμες είναι καθημερινότητα και αποτελούν τις ειδήσεις της ημέρας, ενώ η διάρκεια "ζωής" τους είναι κατά πολύ μικρότερη. Ο απώτερος σκοπός της τεχνητής φήμης, είναι η δημιουργία αμφιβολίας, να μην ξέρουμε δηλαδή τι είναι πραγματικό και τι εικονικό, με τελικό σκοπό να "εξαφανίζονται" οι αλήθειες. Σήμερα, δεν ξέρουμε τι από αυτά που ακούγαμε, ακούμε ή θα ακούσουμε είναι αλήθεια ή όχι. Έχει αλλοιωθεί η ιστορία και οι παραδόσεις των λαών. Ενώ παλιά η φήμη, ανταποκρινόταν σχεδόν πάντα στην αλήθεια, σήμερα είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι ψέμα, είναι τεχνητή, για να αλλοιώσει την αλήθεια, και να καθοδηγήσει την κοινή γνώμη. Και το καταφέρνει πάρα πολύ καλά, διότι η προεργασία στο "υπόστρωμα" έγινε επιτυχώς. Οι άνθρωποι πλέον αποδέχονται ότι ακούνε, ατεκμηρίωτα και ακατέργαστα, διότι το άσπρο ή μαύρο, έχει γίνει πολύχρωμο. Ενώ παλιά μία φήμη μπορούσε να ήταν αλήθεια ή ψέμα, τώρα καμουφλάρεται τόσο καλά, που ενώ για κάποιον μπορεί να είναι αληθινή, για κάποιον άλλο ή ίδια φήμη μπορεί να είναι ψεύτικη. Και η επιστήμη της τεχνητής φήμης, η διπλωματία, δίνει όλες τις μάχες, πολύ πριν γίνουν. Το διαίρει και βασίλευε, υλοποιείται ποιο άριστα από κάθε άλλη εποχή. Κι έτσι οι λίγοι, ελάχιστοι, ελέγχουν τους πολλούς. Η φυλακή μας είναι τέτοια που μας δίνει την εντύπωση ότι είμαστε ελεύθεροι, ενώ ουσιαστικά είμαστε δούλοι της πληροφορίας. Διαιωνίζουμε μια βεντέτα που ούτε ξέρουμε από πότε έχει αρχίσει, αλλά και όταν ξέρουμε, γνωρίζουμε ότι έχει χάσει τον αρχικό της σκοπό. Και οι αριστεροί είναι αντιμαχόμενοι με τους δεξιούς, η εργατική τάξη με το κεφάλαιο, η δύση με την ανατολή, οι μαύροι με τους άσπρους, κ.ο.κ., προς όφελος κάποιον "αφανών μαριονετοπαιχτών".

     Η αλήθεια όμως, πάντοτε βλέπει το φως του ήλιου, αποκαλύπτοντας αργά ή γρήγορα το ψέμα. 

             Έσεται ήμαρ. 

       Ελληνικόν το φιλοσοφείν

          

     

Περί γνώσεως

   Στις αναζητήσεις του ανθρώπου ανά τους αιώνες, πρωτεύουσα θέση και σημασία είχε η ανακάλυψη της γνώσης. Η έννοια της γνώσης είναι άπειρη, αέναη και φανταστική. Είναι άπειρη, γιατί δεν περιορίζεται, είναι ελεύθερη. Είναι αέναη και διαχρονική, γιατί είναι το ποθούμενο κάθε γενιάς ανθρώπων, και τότε και τώρα. Και είναι φανταστική γιατί έχει άμεση σχέση με το νου.  Ο νους, είναι το όργανο που αποκτάμε και αντιλαμβανόμαστε τη γνώση, όπως είναι το αυτί για την ακοή και το μάτι για την όραση. Η γνώση είναι το ιδιαίτερο γνώρισμα που μας ξεχωρίζει από τα ζώα. Είναι σύνθετη και αστείρευτη. 

   Ο Σωκράτης, ο μέγας αρχαίος πρόγονός μας, έγινε γνωστός στην οικουμένη με το λυτό και ουσιώδες "εν οίδα ότι ουδέν οίδα". Μήπως στο τέλος και με την πάροδο των ετών μας, κι εμείς δεν καταλήγουμε σ' αυτό το συμπέρασμα;

   Οι πρωτόπλαστοι, "έπεσαν" από τον παράδεισο, γιατί έφαγαν το μόνο καρπό που τους απαγορεύτηκε, από το "Δέντρο της Γνώσης". Και μία από τις οδούς της επιστροφής στον παράδεισο, περνάει από εκεί ( Μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι...). 

   Η γνώση είναι μία αρετή, που όποιος την κατέχει, προοδεύει. Προηγείται δηλαδή έναντι των "αντιπάλων". Η γνώση του πολέμου σε κάνει καλό στρατηγό, η γνώση της ιατρικής σε κάνει καλό θεραπευτή,  η γνώση του καλού σε βοηθάει να ξεχωρίζεις το κακό, η γνώση του ανθρώπου σε κάνει καλό άνθρωπο, κ.ο.κ. "Βοηθός" της γνώσης είναι η εμπειρία, η "εξ ιδίων τα αλλότρια" δηλαδή. 

   Συνεχώς την αναζητάμε, και ποτέ δεν είναι αρκετή. Το θέμα με τη γνώση, είναι ο λόγος που την αναζητούμε. Θέλουμε να τα μάθουμε, να τα ξέρουμε όλα, διότι έτσι θεωρούμε ότι θα είμαστε ανίκητοι. Κι αυτό είναι το λάθος μας. Ο ανταγωνισμός, μας κάνει ακόρεστους, φοβισμένους και αγχώδεις. Η απόκτησή της δε μας ηρεμεί, δε μας κάνει καλύτερους. Ίσως γιατί στο τέλος διαπιστώνουμε ότι δεν είναι αυτό που έπρεπε να θέλουμε. Ψάχνουμε την "εξωτερική" γνώση και για τον λάθος σκοπό. Επικίνδυνος συνδυασμός. Θέλουμε να γνωρίζουμε τη γνώση του άλλου για να τον ελέγχουμε. Θέλουμε να αποκτήσουμε τη γνώση των επιστημών για να ελέγχουμε. Θέλουμε να έχουμε τη γνώση  του τι μας περιμένει μετά θάνατο, για να έχουμε τον έλεγχο.

    Είναι πλέον φανερό ότι ο τρόπος που ψάχνουμε τη γνώση είναι λάθος. Μέσα μας πρέπει να δούμε, "εσωτερικά". Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στο διασημότερο μαντείο της αρχαιότητας, η σημαντικότερη φράση είναι το "Γνώθι σαυτόν". Τον εαυτό μας πρέπει να γνωρίσουμε και αυτόν να ελέγχουμε κατ' αρχήν. 
Ελληνικών το φιλοσοφείν............

Περί ού ο Λόγος

   Λένε ότι τα γραπτά μένουν και τα λόγια χάνονται. Είναι μία άποψη, που αρχίζω να μην αποδέχομαι και θα προσπαθήσω να επιχειρηματολογήσω..

   Ο προφορικός Λόγος, ήταν η πρώτη μορφή Λόγου από γενέσεως του ανθρώ-που. Στην αρχή δημιουργήθηκαν οι φωνές, δηλαδή τα φωνήεντα α,ε,η,ο. Η συνεν-νόηση, βασιζόταν στον ήχο που παραγόταν από την εκφώνηση του κάθε γράμματος, και οι διαφορές βασίζονταν στο "σύρσιμο' του ήχου. Στη συνέχεια προστέθηκαν μερικά σύμφωνα ( συμ-φωνα > συν-φωνήεντα ) για την καλύτερη διάκριση του νοήματος των ήχων.Οι παραγόμενες λέξεις ήταν προσπάθεια μίμησης των ήχων που ακούγονταν στη φύση. Γάββ - Γάβγισμα, Μουυ - Μουγκρητό, θρρρ - Θρόισμα, κ.λ.π. Στην πορεία του χρόνου, δημιουργήθηκαν άπειρες λέξεις και ο αριθμός των γραμμάτων οριστικοποιήθηκε, και πήρε τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα.

   Αν θεωρήσουμε ότι στην αρχή ειπώθηκε ένα γράμμα - ήχος, στην πορεία Λόγος τον Λόγο, φτάσαμε στο σήμερα. Σε κάθε γενιά ανθρώπων δηλαδή προσετίθετω κάποιο ή κάποια γράμματα - ήχοι. Έμενε κάτι να θυμίζει και να συμπληρώνει τον προηγούμενο.

Οπότε και ο προφορικός Λόγος μένει, όχι βέβαια στην ποσότητα του γραπτού. Ο προφορικός Λόγος παλιά, και μερικές φορές και σήμερα, είχε την ίδια αν όχι μεγαλύτερη αξία από τον γραπτό. Ο προφορικός Λόγος ήταν συμβόλαιο.

   Ο Λόγος είναι η γλώσσα που μιλάνε οι κάτοικοι κάποιας χώρας. Ο Λόγος μας ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους κατοίκους αυτού του πλανήτη. Ο Λόγος είναι ο κωδικός επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Ο Λόγος είναι διαμορφωμένος αέρας, βγαίνει από τα πνευμόνια διαμορφώνεται στον εγκέφαλο και εκτονώνεται από το στόμα. Ο Λόγος είναι η αιτία που ψάχνει αφορμή. Ο Λόγος μας κρατάει ζωντανούς. Η ιστορία γράφτηκε από συγκεντρωμέ-νους προφορικούς Λόγους.

   Ο Λόγος δεν διαμορφώνεται μόνο, αλλά πολλές φορές παραμορφώνεται, περιορίζεται ή επιβάλλεται. Ο Λόγος όταν χάνει την ελευθερία του δεν έχει αξία.

   Ο Λόγος είναι η αρχή, αυτό που ενεφύσυσε ο θεός στον άνθρωπο για να του δώσει ζωή, και τέλος, ώς μεταθανάτιος βρόγχος.

   Αφορμή γι αυτό το ανάγνωσμα, ήταν το τραγούδι των αδερφών Κατσιμίχα "Σχήμα Λόγου".

Ελληνικών το φιλοσοφείν......

Περί στερη - τικού Α

   Έχει πέσει στα χέρια μου αυτές τις μέρες, και διαβάζω, ένα βιβλίο με τίτλο " Το Θείο Ελληνικό αλφάβητο". Το διαβάζω αργά, λόγω περιο-ρισμένου ελεύθερου χρόνου, και νομίζω πώς έχει καταφέ-ρει το σκοπό του. Μ' έχει βάλει στο "τρυπάκι", να σκέφ-τομαι και να αναρωτιέμαι για τη γλώσσα μας. Δεν είναι λέει τυχαία, ούτε η σειρά των γραμμάτων στην αλφαβήτα, ούτε το σχήμα τους. Παρά είναι κώδικας επικοινωνίας, με συγκεκριμένη σημασία, και συγκεκριμένο παραλήπτη. " Ο έχων νουν αθροιζέτω...". Στα αρχαία, αλλά και τα παλιά χρόνια, αναφέρει, ο κόσμος ζούσε μέσα στη φύση όπου οι ήχοι ήταν άπειροι, κι έτσι η δημιουργία λέξεων ήταν πλούσια και συνεχής. Σήμερα, που ζούμε κλεισμένοι σε κλουβιά, (εντός κι εκτός εισαγωγικών), η δημιουργία χάθηκε και αντικαταστάθηκε από την παπαγαλία, τη μίμηση και την αδράνεια. Δεν έχουμε ερεθίσματα, κι έτσι δεν αντιδρούμε.

   Οι λέξεις που αρχίζουν από Α στερητικό δηλώνουν κάποια απώλεια. Τουλάχιστον οι περισσότερες. Παραδείγματος χάριν, άκομψος είναι αυτός που δεν είναι κομψός, αόμματος αυτός που δεν έχει όραση, άπειρος αυτός που δεν έχει πείρα αλλά κι αυτός που δεν έχει όρια, ακούραστος αυτός που δεν κουράζεται, αθάνατος αυτός που δεν πεθαίνει, κ.ο.κ. Η ετυμολογία μιας λέξης, και η μελέτη της προέλευσής της είναι κάτι μαγικό. Είναι η σωστή αποκωδικοποίηση του μηνύματος. Ποτέ δεν κατάλαβα, τι δουλειά έχει το Α το στερητικό στην αλήθεια, την αγάπη, στους αγγέλους, και σε πολλές ακόμα λέξεις. Ψάχνοντας στο λεξικό για την αλήθεια διαβάζω: γνώση σύμφωνη με την πραγματικότητα, και η έκφραση, η διατύπωσή της/ αυτό που το πνεύμα μπορεί και πρέπει να παραδεχτεί, γνώση με αναμφισβήτητη αξία/ η πραγματικότητα.. Εγώ την αναλύω σε Α-λήθεια= Α-λήθη, αυτό που δεν λησμονιέται - ξεχνιέται. Για την αγάπη διαβάζω: συμπάθεια, τρυφερότητα, ενδιαφέρον για κάποιον / έρωτας / το πρόσωπο που αγαπάμε / αφοσίωση σε κάτι, πάθος, μεγάλο ενδιαφέρον για κάτι / χάδια (αγάπες). Γνωρίζω ότι οι αρχαίοι πρόγονοί μας, όταν ήθελαν να πουν σ' αγαπώ, έλεγαν λαυώ σε, εξού και το I Love. 

   Δυστυχώς, εκτός του ότι οι λέξεις χάσανε την τονικότητά τους, και τα τέσσερα πνεύματα απεβίωσαν εις κύριον, (τα τρία από αυτά, και το τέταρτο είναι πολύ σοβαρά τραυματισμένο), δεν μπορώ να βρω λεξικό ετυμολογικό, που να αναλύει τις λέξεις μέχρι γράμματος.

   Έχουμε μια πλούσια γλώσσα, αλλά όπως διάβασα στο βιβλίο αυτό, και σωστά αναφέρει, η λέξη "καλό", έχει αντικαταστήσει πολλές άλλες όμορφες λέξεις, κι έτσι αντί να πούμε ευανάγνωστο βιβλίο, λέμε καλό βιβλίο, αντί να πούμε εύγευστο φαγητό, λέμε καλό φαγητό, κ.ο.κ.

   Ας κάνουμε μια προσπάθεια να δημιουργήσουμε καινούριες λέξεις, δεν είναι δύσκολο, λίγη σκέψη θέλει. Ας ενεργοποιήσουμε και τα εγκεφαλικά μας κύταρρα, για κάτι χρήσιμο.

Ελληνικών το φιλοσοφείν.......